าพ “ท่านดูตรงนี้เจ้าค่ะ อวี้หยางเคยบ่นว่าเขาคือผู้สืบทอดที่แท้จริงเพราะก่อนที่ราชครูซูสิงจะเสียท่านเคยบอกความลับอันยิ่งใหญ่ให้เขาฟังผู้เดียวความลับที่มีแต่เจ้าสำนักเท่านั้นที่จะรู้”
หยางชูรับมาดูเขาเปรียบเทียบคำสารภาพซ้ำแล้วซ้ำเล่าสุดท้ายก็หัวเราะออกมา “ดูเหมือนว่าจะมีการแบ่งพรรคแบ่งพวกภายในเสวียนตูกวัน! พี่ห้าของท่านบอกมาไม่ใช่หรือพวกเขากำลังต่อสู้เพื่อของดูต่างหน้าของราชครูซูสิง ผู้ใดก็ตามที่ได้รับสิ่งนั้นจะกลายเป็นเสวียนชื่ออันดับหนึ่งในใต้หล้า เหตุผลที่พวกเขาเผชิญหน้ากันบนหอเหวินเต้าก็เพื่อสิ่งนั้น”
เจี่ยงเหวินเฟิงคิด “หากเป็นเช่นนั้นอวี้หยางที่ออกไปเมื่อคืนอาจจะได้รับสิ่งนั้นแล้วคิดว่าจะได้รับชัยชนะผลคือเขาไปที่เจดีย์กงเต๋อ แต่ก็ถูกท่านราชครูฆ่า”
“พวกเราต้องตรวจสอบสองเรื่องเจ้าค่ะ” หมิงเวยพูด “หนึ่ง เหตุใดอาวุธสังหารจึงหายไป สอง ค้นหาสิ่งของที่พวกเขาแย่งชิงกัน”
“อาจจะยากเสียหน่อย!” เจี่ยงเหวินเฟิงเลิกคิ้ว “ท่านราชครูไม่พูดแล้วพวกเราจะหาได้จากที่ใดกัน”
“ข้าคิดว่าของสิ่งนั้นไม่ได้อยู่ที่เสวียนเฟย” หยางชูออกความเห็น “ในเมื่ออาวุธสังหารหายไปของสิ่งนั้นก็หายไปด้วยไม่ใช่หรือ”
หมิงเวยยิ้มขึ้นม
