เต๋อนั้นไม่ง่าย แต่ด้วยวิธีการของเสวียนชื่อการทำให้อ อาวุธหายไปไม่ใช่เรื่องยาก”
หนิงซิวพยักหน้า แต่เจี่ยงเหวินเฟิงยังคงรู้สึกว่าไม่สมเหตุสมผล
เขาพูดว่า “หากเป็นเช่นนั้นก็มีข้อสงสัยสองประการ หนึ่ง เหตุใดเสวียนเฟยต้องใช้อาวุธมีคมอื่นเพื่อสังหารด้วย เข ขาไตร่ตรองไว้ล่วงหน้าแล้วหรือ สอง เขาล้างความผิดออกไปไม่ได้ก็ต้องเป็นแพะรับบาปเพราะฉะนั้นการทำให้อาวุธสังหาร รหายไปจึงไม่มีประโยชน์”
หยางชูถามทันทีว่า “อาวุธสังหารหายไปแล้วอาวุธของอวี้หยางล่ะ”
“ยังหาไม่เจอ”
“แปลกมาก ถ้าไม่มีอาวุธของอวี้หยางก็ไร้ประโยชน์ หากมีอาวุธอยู่ในที่เกิดเหตุก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าเขาป้องกันตั ว”
“เป็นไปได้หรือไม่ว่าอาวุธที่เสวียนเฟยใช้ทำร้ายผู้คนคืออาวุธของอวี้หยาง” หนิงซิวถาม “ในช่วงครึ่งหลังของการฝ ฝึกอวี้หยางไม่ได้ทำร้ายเสวียนเฟย แต่เป็นเสวียนเฟยที่ทำร้ายอยู่ตลอดเวลาเป็นไปได้ว่าอาวุธของอวี้หยางถูกเสวีย ยนเฟยเอาไปและสุดท้ายก็ตายด้วยอาวุธของตนเอง”
ประโยคนี้เตือนเจี่ยงเหวินเฟิง “ข้าจะรีบให้คนไปถามรูปแบบอาวุธของอวี้หยาง และเปรียบเทียบกับบาดแผล”
แต่หมิงเวยพูดว่า “พวกท่านเคยคิดหรือไม่ว่าจะมีความเป็นไปได้อย่างอื่นอีก อย่างเช่นมี
