งซิวก็ยืดออก และแทงออกไป หยางชูเอนหลังเล ล็กน้อยและหยุดลงที่นี่
“ใต้เท้าเจี่ยง ท่านเห็นชัดหรือไม่” เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า
หนิงซิวสะบัดมือแถบผ้ากลับห้อยลงมาอีกครั้ง และสองศิษย์พี่ศิษย์น้องก็กลับไปที่บันได
“ตอนนี้มีบางอย่างผิดปกติ” เจี่ยงเหวินเฟิงพูด “อาวุธสังหารไม่ใช่อาวุธของท่านราชครู เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพเปรียบเทีย ยบกระบี่อ่อนของเขากับบาดแผลซึ่งความกว้างไม่เท่ากัน”
หยางชูพยักหน้า “กล่าวอีกนัยหนึ่งว่าตำแหน่งนั้นของเสวียนเฟยอาจเป็นคนอื่น”
“อืม” เจี่ยงเหวินเฟิงเหลือบมอง และเห็นว่าหมิงเวยกำลังครุ่นคิดจึงถามออกไป “แม่นางหมิงมีความเห็นอื่นหรือ”
หมิงเวยพูด “ไม่น่าจะเป็นคนอื่นเจ้าค่ะ เท่าที่ข้ารู้หากเข้าไปในเจดีย์กงเต๋อต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าสำนัก”
“แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่จะมีคนอื่นแอบเข้ามา”
หมิงเวยส่ายหน้า “กระบวนท่าที่อาจารย์หนิงฝึกซ้อมเมื่อครู่ข้ารู้สึกว่าเหมือนเสวียนเฟย แต่นั่นเป็นเพียงสัญชาตญ ญาณไม่มีหลักฐาน”
หนิงซิวคิดแล้วพูดว่า “ก็เหมือนกับเสวียนเฟยจริงๆ ในตอนแรก เขาตอบโต้ด้วยยันต์จากนั้นเขาก็ชักอาวุธออกมา”
“แต่เราไม่พบอาวุธสังหารในที่เกิดเหตุ”
หมิงเวยพูด “ใต้เท้าเจี่ยง คนหนึ่งคนหนีออกจากเจดีย์กง
