ชูลดความเร็วลง และเคลื่อนไหวท่าทางต่างๆ กับหนิงซิวพลางอธิบายว่า “ในเวลานี้เสวียนเฟยน่าจะได้รับบาดเจ็บ แล ละเริ่มสู้กลับ”
“อวี้หยางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา เขาจึงได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง” ต่อสู้ไปสักพักเขาก็หยุด
“ทำไมหรือ” เป็นครั้งแรกที่เจี่ยงเหวินเฟิงเห็นการฝึกซ้อมสดๆ จึงตั้งใจมองอย่างจดจ่อ
หยางชูพูด “แปลกมาก ร่องรอยถูกทำลายดูเหมือนว่าพวกเขาจะหยุดชั่วคราว”
เจี่ยงเหวินเฟิงคิดอย่างรอบคอบ “ท่านจะบอกว่าอวี้หยางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเสวียนเฟย เช่นนั้นหากเขาลงมือกับเสวียน นเฟยก็น่าจะอาศัยอิทธิพลของผู้อื่นใช่หรือไม่”
“อืม…” หยางชูพูดต่อ “หลังจากนั้นไม่นานการต่อสู้ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเสวียนเฟยที่ลงมือก่อน”
“หืม” เจี่ยงเหวินเฟิงยังคิดว่าเสวียนเฟยเป็นฝ่ายถูกกระทำ เหตุใดถึงเป็นคนลงมือก่อนได้ล่ะ ศิษย์พี่ศิษย์น้อง ทั้งสองยังคงต่อสู้ต่อไปหนิงซิวโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า ส่วนหยางชูเป็นฝ่ายหลบเลี่ยง
“ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ อวี้หยางได้รับบาดเจ็บจึงมีคราบเลือดอยู่หลายจุด และตรงนี้ที่ซึ่งเลือดยังกระเซ็นอยู่บนผนัง ง” เจี่ยงเหวินเฟิงยิ่งมองยิ่งจริงจังมากขึ้น
“ตรงนี้เป็นกระบวนท่าสุดท้าย” ตามคำแนะนำของหยางชูแถบผ้าในมือของหนิ
