เพียงยอมแพ้ ชั่วคราวเท่านั้น เจี่ยงเหวินเฟิงสั่งให้เจ้าหน้าที่เข้ามาดูเสวียนเฟย และพาพวกเขาขึ้นไปชั้นบนเพื่อตรวจสอบร่างข ของอวี้หยาง จากนั้นขึ้นไปที่ชั้นบนสุดเพื่อสังเกตที่เกิดเหตุ
ป้ายวิญญาณแผ่นหนึ่งชั้นบนสุดตกลงมามีเลือดกระเซ็นไปทั่ว หยางชูกวาดสายตามองรอบๆ เพื่อเก็บทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว เขาไว้ในใจ เขามีความจำที่ยอดเยี่ยมและวรยุทธ์ที่แข็งแกร่ง จากเลือดที่สาดกระเซ็นเกิดฉากต่อสู้จำลองขึ้นอย่าง รวดเร็วในหัวสมองของเขา
“ศิษย์พี่” เขาเรียก “พวกเรามาฝึกกันสักรอบ”
ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสองอยู่ด้วยกันมาสามปีแล้วหนิงซิวกับเขาเข้าใจกันโดยไม่ต้องอธิบายอะไรมากมาย
“ตอนนี้ท่านคือเสวียนเฟย ยืนอยู่ตรงนี้” หนิงซิวเชื่อฟัง และยืนอยู่หน้าโต๊ะบูชา
หยางชูเดินวนไปรอบๆ และในที่สุดก็เลือกตำแหน่ง “การต่อสู้น่าจะเริ่มต้นจากที่นี่” เขาใช้วิชาตัวเบากระโดดเข้าไปห หาหนิงซิว
หนิงซิวโต้กลับ หยางชูแสร้งทำเป็นถืออาวุธมีคมและต่อสู้กับเขา
“ตอนนี้เสวียนเฟยน่าจะชักกระบี่ออกมาอาวุธของเขาคือกระบี่อ่อนใช่หรือไม่”
หนิงซิวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วฉีกผ้าออกจากเสื้อผ้าของเขาจากนั้นใช้กำลังภายในทำให้ผ้านั้นตั้งตรง ทั้งสองยังคงฝึ กฝนต่อไป
หยาง
