เขายืนกรานที่จะไม่พูด สุดท้ายก็จะไม่สามารถ คลายข้อสงสัยได้ทำได้เพียงแบกรับชื่อเสียเท่านั้น
“เจี่ยงชิง ปฏิกิริยาของท่านราชครูไม่สมเหตุสมผลมีเรื่องลี้ลับภายในหรือไม่”
เขาต้องการปกป้องเสวียนเฟย หลายครั้งที่เสวียนเฟยทำในสิ่งที่เขาพอใจ ส่วนอวี้หยางไม่มีความเกี่ยวข้องหรือสำคัญ อะไรกับฮ่องเต้มากนัก หากเขาต้องการฆ่าอวี้หยางจริงๆ ฮ่องเต้ก็ไม่สนใจ
ในฐานะที่เป็นชิงเทียนผู้กระทำอย่างยุติธรรมไม่เห็นแก่หน้าผู้ใดทั้งสิ้น ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ต้องพิจารณาความเห ห็นของฮ่องเต้ ยิ่งไปกว่านั้นเจี่ยงเหวินเฟิงเองก็ต้องการปกป้องเสวียนเฟยไม่ว่าอย่างไรก็เป็นพันธมิตรกบฏกันไม่ใ ใช่หรือ
เขาพูดว่า “ทูลฝ่าบาทจากประสบการณ์การทำคดีของกระหม่อม นักโทษจะไม่ยอมรับความจริง และจะมีความกระวนกระวายใจมากกว่า าผู้บริสุทธิ์ จากปฏิกิริยาของท่านราชครูมีความเป็นไปได้ว่าเขาจงใจให้เกิดความสงสัยพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “จริงหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ นอกจากนี้คดีนี้ยังมีประเด็นที่น่าสงสัย” เจี่ยงเหวินเฟิงพูด “กระหม่อมสั่งให้คนตรวจค้นเจดีย์กงเต๋อ แต่ไม่พบอาวุธสังหารพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ตกใจ “บนตัวท่านราชครูไม่มีหรือ”
“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้พูดว่า “เขาอาจเป็นผู้บริสุท
