ม่กี่ปีอาจารย์ปู่จะได้ป้ายคุ้มกันของปรมาจารย์แห่งชีวิตกลับคืนมา เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสำนักของพวกเราอย่างใกล้ชิดต้องสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ข้าจำได้อย่างชัดเจนว่าปีนั้นไม่เคยเกิดเรื่องนี้ในเสวียนตูกวัน”
“เอ่อ…”
“อีกอย่างข้าสงสัยว่าของดูต่างหน้าของราชครูซูสิงอาจเกี่ยวข้องกับป้ายคุ้มกันของปรมาจารย์แห่งชีวิตเจ้าค่ะ” หมิงเวยพูดเสียงเบา “มีเพียงสมบัติระดับนั้นเท่านั้นที่คุ้มค่าพอที่จะทำให้เสวียนเฟยฆ่าคนได้” หยางชูมองนางแต่ไม่พูดอะไร
“เหตุใดถึงมองข้าเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ”
หยางชูพูด “ดูเหมือนท่านจะไม่ค่อยไว้ใจเขามากนัก”
หมิงเวยหัวเราะเบาๆ “ข้าจะเชื่อใจเขาอย่างเต็มที่ได้อย่างไรกันเจ้าคะ ถึงแม้ก่อนหน้านี้ข้าจะปล่อยเขา แต่ข้าไม่ลืมว่าเขาคือผู้ที่จะเดินเข้าสู่เส้นทางของปีศาจ ข้าหลอกให้เขาฝึกวิชาลับนั้นก็เพื่อสอดแนมเขา” คำพูดนี้ทำให้หยางชูมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูก
เขาพูดว่า “ผู้ที่เกี่ยวข้องคือราชครูที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งด้วยตัวพระองค์เอง เขาจะเป็นหรือตายต้องให้คนผู้นั้นเป็นผู้ตัดสิน เช่นนั้นให้ข้ากลับไปสืบข่าวดีหรือไม่”
ก่อนหน้านี้ดูไม่ยินดีตอนนี้กลับกระตือรืนร้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น
หมิงเวยยิ้ม “ไม่ลำบากท่าน
