หรือเจ้าคะ”
“ไม่ลำบาก!” หยางชูกระตือรืนร้นมาก “เรื่องที่ท่านต้องการยากเย็นเพียงใดก็ต้องช่วยเหลือท่านใช่หรือไม่มันจะไปยากได้อย่างไร”
“ได้ เช่นนั้นท่านกลับไปสืบข่าวเถอะเจ้าค่ะ”
หยางชูหัวเราะแล้วเอนตัวเข้าไปหาอย่างหน้าไม่อาย “ให้ข้าวิ่งเต้นช่วยมีค่าตอบแทนให้หรือไม่”
…………
เจี่ยงเหวินเฟิงกลับมาที่เมืองในตอนเย็น เขาเข้าวังโดยไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาเข้าวังพร้อมกับผู้อาวุโสสองคนจากเสวียนตูกวัน
เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นในตอนเช้าทางฮ่องเต้ก็ได้รับข่าวแล้วคิดว่าหากกลับมาจากเข้าเฝ้าคดีคงคืบหน้าไปแล้ว ผู้ใดจะรู้ว่าพอเข้าประตูไปผู้อาวุโสสองคนจากเสวียนตูกวันก็แย่งพูดขึ้นมาก่อน
คนหนึ่งตะโกนขึ้นว่า “ฝ่าบาท! เสวียนเฟยสังหารคนหลักฐานเป็นที่แน่ชัด ได้โปรดฝ่าบาทลงโทษเขาตามกฎหมายด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
อีกคนพูดว่า “ฝ่าบาท อย่าไปฟังเขานะพ่ะย่ะค่ะ! หลักฐานแน่ชัดอะไรกัน ไม่มีผู้ใดเห็นเสวียนเฟยฆ่าคนเสียหน่อย เขาไม่ได้เป็นคนทำเรื่องนี้แน่จะต้องมีคนโยนความผิดให้เขาพ่ะย่ะค่ะ”
จากนั้นทั้งสองก็ทะเลาะกัน ฮ่องเต้ทรงปวดพระเศียรจากการทะเลาะวิวาทของพวกเขา ว่านต้าเป่าลุกขึ้นยืน และตะโกนว่า “บังอาจ! พวกเจ้าคิดว่าที่นี่คือที่ใ
