นหน้าไปทางก้อนหิน “นี่เป็นก้อนหินทั้งก้อนบอกข้าทีว่ามันซ่อนอยู่ที่ใด”
“หืม…” หยางชูมองไปรอบๆ “ไม่มีกลไกอะไรเลย”
“ข้าหามาหลายวันแล้วหากเจ้าสามารถหาพบได้ก็เชิญ” หนิงซิวพูดจบก็กระโดดลงจากหิน และเข้าไปในบ้านเพื่อทำอาห หาร
เสวียนตูกวันดีต่อเขาทุกๆ วันจะมีคนมาส่งน้ำอาหารแห้ง ผักก็มีคนส่งมาให้ แต่หนิงซิวเต็มใจทำเองมากกว่า ท่านห หนิงผู้รักสันโดษ เขาทำอาหารได้เป็นธรรมชาติมาก ตั้งแต่เกิดมาบนโลกใบนี้จิตใจของเขาใสสะอาดบริสุทธิ์ไม่แปดเปื้อ อนเลยแม้แต่น้อย
รอเขาทำอาหารเสร็จ หยางชูและหมิงเวยได้ตรวจสอบหินทั้งหมดแล้ว และพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ
“ทานข้าวกันเถอะ” หนิงซิวพูด ทั้งสองทำได้แต่เพียงยอมแพ้ และเข้าไปในบ้านเพื่อทานอาหารเย็น
“เหตุใดจึงไม่มีล่ะ” หยางชูยังคงไม่เชื่อ “แถวนี้มีหินก้อนใหญ่เพียงนี้จะไปอยู่ไหนได้”
หมิงเวยกำลังคิดถึงเรื่องของเสวียนเฟยนางถามหนิงซิว “อาจารย์ ท่านได้ยินเรื่องคดีฆาตกรรมในเสวียนตูกวันหรือไม ม่เจ้าคะ”
“อืม” หนิงซิวตอบอย่างใจเย็น
“ท่านทราบหรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”
หนิงซิวทานข้าวเสร็จก็วางตะเกียบลงแล้วพูดว่า “เมื่อไม่นานมานี้เสวียนเฟยต้องการกำจัดผู้เห็นต่างทำให้ผู้อาวุโส ส
