เขาฝึกชี่เช่นเมื่อก่อน บดบังแสงแดดซะส่วนใหญ่
หยางชูมองซ้ายขวา แต่ไม่เข้าใจ
หมิงเวยที่อยู่ด้านล่างชี้จุดให้เห็น “ท่านดูตัวอักษรพวกนั้นสิเจ้าคะ”
หยางชูกวาดสายตาออกไป แต่เมื่อเห็นแสงแดดทอดลงบนกำแพงหิน ร่องรอยบางอย่างที่ค่อนข้างเบาบางจนไม่สามารถมองเห็นไ ได้มีบางส่วนดูชัดเจนมากขึ้น
“ฉือ…จง…จิง” หนิงซิวพยักหน้าเบาๆ และลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
“ศิษย์พี่ ท่านสงสัยว่าท่านอาจารย์ต้องการสื่ออะไรบางอย่างหรือ”
“อืม”
“เป็นไปไม่ได้หรอก” หยางชูยิ้ม “สลักตัวอักษรมีลึกมีตื้นเป็นเรื่องปกติ อาจเป็นเพราะตอนที่สลักคำเหล่านี้ใช้แรงค ค่อนข้างเยอะก็เป็นได้”
หนิงซิวส่ายหน้า “เจ้าใช้เวลากับอาจารย์น้อยมากจึงไม่รู้นิสัยของเขา ท่านอาจารย์ชอบเล่นกลลึกลับ เขามักจะสร้าง ปริศนาให้ข้าเดา หรือแม้แต่ขยายการฝึกพลังซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่ง และบอกเบาะแสเพื่อบอกให้ข้าไปพบด้วยตัวเอง”
“เช่นนั้นหรือ!” หยางชูคิด “แต่มีเพียงสามคำจะคาดเดาอย่างไร”
เขาเกิดความคิดขึ้นมาอย่างเฉียบไว “ฉือจงจิงมีของอะไรซ่อนอยู่ในหินก้อนนี้”
หนิงซิวมองเขาราวกับคนโง่
“ทำไมหรือ” เขาถูกมองด้วยสายตาดูหมิ่นโดยไม่มีสาเหตุก็ไม่พอใจ “หรือการคาดเดาของข้าไม่สมเหตุสมผลหรือ”
หนิงซิวหั
