ท่านมาให้ความช่วยเหลือแน่”
ทั้งสองตกลงกันเสร็จเจี่ยงเหวินเฟิงเดินทางออกจากเมืองไปยังที่เกิดเหตุ
หมิงเวยกลับจวนตระกูลจี้แล้วแกล้งทำเป็นเพิ่งตื่น รับประทานอาหารเช้าเสร็จก็ออกเดินทาง ก่อนหน้านี้นางนัดกับหยา างชูแล้ว และทันทีที่พวกเขาพบกันที่ประตูเมือง ทั้งสองก็ยังคงเดินทางไปที่เสวียนตูกวัน
ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้ไปหาเสวียนเฟย แต่ไปหาหนิงซิว
“ศิษย์พี่!”
ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นภายใต้แสงสีทองจางๆ หนิงซิวที่ยืนอยู่บนก้อนหินยักษ์ เสื้อผ้าของเขาสะบัดพลิ้วงามราวกับ เทพเซียน
เมื่อเห็นพวกเขามาหนิงซิวเพียงเหลือบมองพวกเขาแล้วหันหลังกลับ หยางชูกระโดดขึ้นแล้วถามเขาว่า “ศิษย์พี่ ท่านมา าทำอะไรที่นี่”
หนิงซิวชี้ไปที่รูปสลักบนหิน และกล่าวว่า “นี่เป็นลายมือของท่านอาจารย์”
หยางชูไม่เข้าใจ เรื่องนี้เขารู้อยู่แล้ว! ที่แห่งนี้สามารถเห็นแสงแรกของดวงอาทิตย์ขึ้นได้ เมื่อตอนที่สอนกระบ บี่ให้กับเขา นักพรตเฒ่ามานั่งที่นี่แทบทุกวัน
สิ่งที่เขียนบนศิลายักษ์เป็นคาถาซึ่งเขาจำได้นานแล้ว “เป็นสิ่งที่นักพรตเฒ่าสลักไว้ ทำไมหรือ”
หนิงซิวพูดว่า “เจ้าถอยออกไปหน่อย” หยางชูไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมทำตาม
จากนั้นก็เห็นหนิงซิวนั่งขัดสมาธิเหมือนกับตอนที่
