กลางฤดูร้อนผ่านไปในที่สุดคลื่นลมเรื่องปลดไท่จื่อก็สงบลง
องค์ชายทั้งสองที่ถูกปลดไม่สามารถออกจากจวนได้ อันอ๋องไปเข้าเรียนที่หอเหวินฮวาทุกวัน อาการปวดศีรษะของฮ่องเต้จึงไม่กำเริบอีก
ฟู่จินเองก็ไม่ได้พูดยุยงก่อเรื่องอีกเขาศึกษาความรู้ในจวนอ๋องเก่าอย่างซื่อสัตย์ ราวกับในช่วงเวลาอันสั้นเรื่องร้ายๆ ทั้งหมดผ่านพ้นไปเหลือเพียงความสงบสุข
เมื่อเข้าสู่เดือนเก้าก็เกิดเรื่องกับสะใภ้ต่ง หลังทานอาหารเช้าเสร็จก็เกิดอาการปวดท้องยังไม่ถึงเวลาเที่ยงก็ได้ให้กำเนิดบุตรชาย นายท่านจี้ที่ดีใจมากรีบไปไหว้ป้ายวิญญาณบรรพบุรุษทันทีในที่สุดตระกูลจี้ก็มีผู้สืบทอดแล้ว!
จี้หลิงเองก็ดีใจมาก แต่เขาก็ได้เป็นบิดาไปแล้วครั้งหนึ่งจึงไม่ได้ยั้งสติไม่อยู่จนทำกิริยาไม่ดีออกไป เขาอยู่ปลอบฮูหยินก่อนรอจนนางหลับถึงได้พาจูเอ๋อร์มาดูน้องชาย
จูเอ๋อร์พูดกับเขาว่า “ท่านพ่อ น้องชายน่าเกลียดมาก! หน้าเขาแดงเหมือนก้นลิงเลย!”
จี้หลิงหัวเราะ “น้องชายหน้าเหมือนจูเอ๋อร์มาก! ในตอนที่เจ้าเกิดก็ตัวแดงเช่นนี้ เหมือนก้นลิงเหมือนกัน”
“อา!” จูเอ๋อร์ยกมือปิดหน้า “ลูกน่าเกลียดเช่นนั้นเลยหรือ”
จี้หลิงหยอกล้อนาง “ใช่! น่าเกลียดจริง พ่อแม่เกือบไม่ต้องการเจ้าแล
