อ รีบไปเถอะอย่าให้ฝ่าบาทต้องรอนาน” อันอ๋องถูกเขาหัวเราะเยาะก็ตัดสินใจรีบปีนกำแพงกลับไปทันทีและรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปเข้าเฝ้า
ฮ่องเต้เรียกเขาไปพบที่ตำหนักไท่หยวน พอถูกไท่จื่อและซิ่นอ๋องทำให้โกรธจนปวดหัว พอดีกับที่ตำหนักไท่หยวนทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วจึงพักที่นี่สองสามวัน
เมื่ออันอ๋องเดินทางมาถึงฮ่องเต้สวมชุดปกติ และเอนกายบนเก้าอี้นวมใต้ต้นไม้ฟังเผยกุ้ยเฟยอ่านหนังสือ เมื่อเห็นเขามาถึงเผยกุ้ยเฟยก็วางหนังสือลง และเรียกคนให้ไปต้มน้ำแกงมา จากนั้นก็ถอยออกไป
ฮ่องเต้ไม่ได้ลุกขึ้น แต่กลับโบกพัดอย่างช้าๆ แล้วพูดกับเขาว่า “เจิ้นจำได้ว่าเจ้าตีอาจารย์ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนใช่หรือไม่”
อันอ๋องก้มศีรษะลงแม้จะกระหายน้ำมาก แต่ก็ไม่กล้ายกน้ำแกงขึ้นดื่ม เขาเลียริมฝีปากแล้วตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “เรียนเสด็จพ่อ ลูกไม่ได้ตีท่านอาจารย์ เพียงแค่นำตั๊กแตนใส่ไว้ในเสื้อผ้าของท่าน ท่านอาจารย์โกรธมากจนคิดจะตีมือลูก ดังนั้นลูกจึงผลักเขา…”
ฮ่องเต้พูดอย่างเย็นชา “แต่อาจารย์อาวุโสมากแล้วเจ้าผลักเขาจนลุกจากเตียงไม่ได้อยู่ครึ่งเดือน” อันอ๋องได้แต่ยิ้มแห้ง
ฮ่องเต้ถอนหายใจนั่งมองดูบุตรชาย เพิ่งอายุยี่สิบปีใบหน้า
