หยาบกร้านเล็กน้อย แต่ก็มีความงามพร้อมไปทุกส่วน เมื่อมองอย่างละเอียดก็ดูรูปงามไม่หยอก เขาโตมาไม่นับว่าเตี้ยเพียงแต่ปกติขยับตัวน้อยทานเยอะ รูปร่างเลยอ้วนเล็กน้อย
ฮ่องเต้นึกถึงรูปร่างที่สูงโปร่งของหยางชูก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจ แต่หลังจากคิดดูแล้วเมื่อเทียบกับพวกคนเสเพลเหล่านั้นบุตรชายของตนก็ไม่ได้แย่
“ช่วงนี้เรียนหนังสือเป็นอย่างไรบ้าง” อันอ๋องถูกถามก็พูดไม่ออก
ฮ่องเต้เลิกคิ้ว “เหตุใดไม่ตอบล่ะ”
อันอ๋องตอบด้วยใบหน้าขมขื่น “กราบทูลเสด็จพ่อ ช่วงนี้ลูก…ลูกไม่ได้เรียนหนังสือพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเจ้าทำอะไร”
อันอ๋องกัดฟันตอบ “ปาลูกดอก ตกปลา ฟังเพลง…อ้อ ลูกหาอาจารย์ได้แล้ว ตอนนี้กำลังร่ำเรียนมวยอยู่พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อเขาเอ่ยออกมาคิ้วของฮ่องเต้ก็ขมวดขึ้นเล็กน้อยจนกระทั่งบอกว่าเรียนมวยถึงได้คลายลง
“เหตุใดจู่ๆ เจ้าถึงอยากเรียนมวยล่ะ”
อันอ๋องมองลงไปที่ท้องของเขาและยิ้มแห้ง “ลูกรู้สึกว่าตนเองเริ่มอ้วนจึงคิดอยากเรียนมวยฝึกฝนให้ร่างกายแข็งแรงพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้มีสีหน้าอ่อนลง “เจ้ารู้ก็ดีแล้ว” จากนั้นก็พูดหัวข้อก่อนหน้านี้ “แล้วที่เจ้าเรียนก่อนหน้านี้เรียนถึงไหนแล้วล่ะ”
อันอ๋องพยายามนึกแล้วตอบว่า “เรียนปรัชญาขงจื๊อจบ
