แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้า ก็ดีที่เขายังมีความคิดเล็กน้อย ความรู้ความสามารถไม่ต้องพูดถึง แต่ก็ยังดีมีพื้นฐานอยู่ ค่อยๆ ชดเชยไปก็ยังทัน
“เจิ้นจะหาอาจารย์ให้เจ้า ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเจ้าไปเข้าเรียนที่หอเหวินฮวากับองค์ชายสี่แล้วก็องค์ชายห้าซะ”
“ฮะ!”
ฮ่องเต้หน้าตึง “เจ้าไม่พอใจงั้นหรือ”
อันอ๋องลังเล “ไม่พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อน้องสี่น้องห้าเพิ่งเจ็ดแปดขวบลูกเข้าเรียนกับพวกเขาดูน่าอายเกินไป…”
ฮ่องเต้ยิ้มเยาะ “เจ้าไม่มีความรู้น่าอายยิ่งกว่า! จบแค่ปรัชญาขงจื๊อ ตำราประวัติศาสตร์ไม่ได้เริ่มอ่านด้วยซ้ำใช่หรือไม่ องค์ชายสี่กับองค์ชายห้าเรียนต่ออีกสองปีก็ตามเจ้าทันแล้ว รีบไปเรียนซะครั้งหน้าเจิ้นจะทดสอบเจ้า!”
“อา..พ่ะย่ะค่ะ!”
“ตกใจอะไร กลับไปบอกชายาของเจ้าให้เตรียมอุปกรณ์การเรียนซะแล้วพรุ่งนี้เช้ามาเรียน!”
“อ้อ พ่ะย่ะค่ะ” อันอ๋องรีบทำความเคารพ “ลูกขอตัวลาพ่ะย่ะค่ะ”
เดินไปได้สองก้าวก็ได้ยินฮ่องเต้รั้งเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน”
อันอ๋องคิดว่าตนจะถูกสั่งสอนจึงรีบหันกลับมาโค้งกายให้ “พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ”
ดวงตาของฮ่องเต้กวาดไปทั่วริมฝีปากที่แห้งผาก และชี้ไปที่ชามน้ำแกง “ดื่มซะแล้วค่อยไป”
“พ่ะย่ะค่ะ”
………..
อันอ๋องกลับจวนไปแล้วเล่าเรื่
