แทบร้องไห้ “บอกว่าพรุ่งนี้จะไปเก็บผลไม้นอกเมืองก็ไม่ได้ต้องตื่นก่อนรุ่งสางนั้นช่างยากเย็นเหลือเกิน!”
หยางชูถือคันเบ็ดไว้ในมือแล้วหัวเราะ “ถึงแม้จะลำบาก แต่ก็รู้สึกดีที่มีคนเห็นคุณค่าไม่ใช่หรือ มีบางสิ่งที่เสียก็มีบางสิ่งที่ได้มา ไม่ได้เป็นสมาชิกที่จะมีก็ได้ไม่มีก็ได้อีกต่อไปกลายเป็นบุคคลสำคัญในสายตาของผู้อื่น พวกเขาจะไม่เพิกเฉยต่อสิ่งที่ท่านพูดอีกต่อไป มีอะไรก็จะมาถามความเห็นจากท่าน สิ่งที่ท่านได้ตอนนี้คือสิ่งที่หลายคนใฝ่ฝัน!”
อันอ๋องฟังคำพูดของเขาก็มีความสุขตาม “ที่เจ้าพูดมาก็ถูก”
“รีบไปอ่านหนังสือเถอะ พรุ่งนี้อาจารย์ต้องทดสอบท่านแน่จะได้ไม่ขายหน้า”
“อ้อๆ เจ้าพูดถูก ครั้งนี้อาจารย์ไม่ปล่อยให้ข้าเอ้อระเหยแน่ ข้าต้องกลับไปอ่านหนังสือไปก่อนล่ะ!” อันอ๋องรีบวิ่งกลับไป
หยางชูนั่งอยู่ที่นั่นดูปลาที่กินเบ็ดขึ้นลงชั่วขณะหนึ่ง แต่ไม่ได้ยกคันเบ็ดขึ้น
เวลาผ่านไปนาน “หากท่านเป็นฮ่องเต้ที่ดีก็ว่าไปน่าเสียดายที่มีประวัติศาสตร์เช่นนี้ แม้ว่าจะมีความเป็นไปได้ที่ท่านจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์เจียง โชคชะตาของแคว้นต้าฉีจนกระทั่งชีวิตของผู้คนมากมายข้าไม่กล้าเดิมพัน!”
……………..
