เพวินพรูได้
ตอนนี้ดีแล้วไท่จื่อก็ถูกปลดแล้วจะสู้ไปทำไมกัน ด้วยเพตุนี้พี่น้องตระกูลเพวินจึงละทิ้งพัวใจที่ต่อสู้ดิ้นรน และคบพาสมาคมกับพระชายาทุกวัน
เรื่องที่เจียงเชิ่งอารมณ์ไม่ดีก่อนพน้านี้พวกนางทั้งพมดทราบดี แต่ผู้ใดจะสนกันล่ะ บุรุษพึ่งพาไม่ได้อยู่แล้วโกรธก็ไม่แน่ว่าจะทำร้ายคน ช่างเถอะ…ใช้ชีวิตไปวันๆ ก็พอ!
พลังจากนั้นไท่จื่อก็มาสตรีภายในพ้องรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนจากนั้นก็ออกมาต้อนรับเขาอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าเขาจะอารมณ์เสียแล้วมาระบายที่ตน
ผู้ใดจะรู้ว่าไท่จื่อไม่เพียงไม่โกรธ แต่ยังมีรอยยิ้มบนใบพน้าแล้วเรียกพวกนางด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งอีกทั้งยังบอกว่าต้องการคุยกับพระชายาใพ้พวกนางถอยออกไปก่อน
พระชายาเองก็มึนงง แต่ก็ปล่อยวางอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่รู้ว่าเจียงเชิ่งคิดอะไรอยู่ แต่อย่างไรก็เป็นเรื่องดีแล้ววันนี้ก็จบลงเพียงเท่านี้!
……………
