ผู้ใดเหมาะสมเลย!
ในตอนนั้นเองฝูอ๋องพูดออกมาในฐานะที่เป็นพยาน “ฝ่าบาท ท่านไม่ต้องกังวลไป”
ฮ่องเต้มองเขาด้วยความตกใจ “ฝูอ๋องมีความคิดเห็นอย่างไรหรือ”
ใบหน้าเหี่ยวแห้งของฝูอ๋องเผยให้เห็นรอยยิ้มเมตตาเขาลูบเคราพลางพูดออกไปว่า “ฝ่าบาทยังมีบุตรชายตั้งสามคน! อีกหน่อยองค์ชายสี่กับองค์ชายห้าก็เติบโตขึ้น อีกสักห้าหกปีพวกเขาก็มีอายุสิบสามสิบสี่ปีจะดีหรือไม่ดีถึงเวลานั้นคงมองออก ส่วนอันอ๋องเด็กคนนั้นอาจใช้ไม่ได้ไปสักหน่อย แต่เพราะก่อนหน้านี้ท่านไม่เคยสนใจเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาทำได้ไม่ดี เรื่องนี้เป็นไปตามธรรมชาติ ควรปลดก็โดนปลด ควรสอนก็สั่งสอน ปัญหาทุกอย่างมีทางออก”
ฮ่องเต้คิดตามก็เห็นว่ามีเหตุผล เขาสุขภาพไม่แข็งแรง แต่ไม่ถึงขนาดทนไม่ได้ตราบใดที่ยังมีเวลาอีกสองสามปี บุตรชายของเขาต้องสั่งสอนจนได้เรื่องได้ราวสักคน อย่างไรเสียสองคนนั้นก็ไม่มีทางได้เด็ดขาด
เขาพยักหน้าแล้วเรียก “กัวชิง”
กัวสวี่ก้าวออกมา “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”
“ร่างพระราชโองการ ไท่จื่อเจียงเชิ่งไร้คุณธรรม ปลดออกจากตำแหน่งไท่จื่อ ส่วนซิ่นอ๋องให้ถอดตำแหน่งอ๋อง”
“พ่ะย่ะค่ะ” สีหน้าของกัวสวี่ดูเคร่งขรึม แต่จิตใจของเขาล่องลอยไปแล้ว
ก่อนหน้านี้เขายังคงค
