ายละเอียดอะไรอีก
…………
“อาจารย์ฟู่จะทำอย่างไรดีขอรับ” เหวินยวนกังวลมากจนคว้าฟู่จิน และถามซ้ำๆ ฟู่จินบิดข้อมือหลังจากเขียนเสร็จแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อนว่า “คุณชายเหวินไม่ต้องกังวล เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อน”
“ไอหยา อาจารย์ฟู่! นี่มันเวลาไหนแล้วท่านรีบคิดหาวิธีเถอะ!” เหวินยวนจะสามารถเกลี้ยกล่อมเขาด้วยประโยคเดียวได้อย่างไร ความรุ่งโรจน์ของจวนเฉิงเอินโหวอยู่ที่ตัวไท่จื่อ เมื่อไม่กี่วันก่อนเรื่องอื้อฉาวของเฉิงเอินโหวฮูหยินที่ถูกไล่ออกจากวังถูกเปิดเผยในที่สาธารณะแล้วยังไม่มีท่าทีว่าจะสงบตอนนี้ยังมาได้ข่าวว่าไท่จื่อถูกขังอีก
หากไท่จื่อล้มลงจวนเฉิงเอินโหวจบสิ้นตามไปด้วยแน่!
ฟู่จินยังคงเขียนต่อไปเขาพูดไปเขียนไปว่า “คุณชายใหญ่ก็ทราบดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก พวกเราไม่ได้รับข่าวใดๆ หมายความว่าฝ่าบาทได้ตัดสินพระทัยแล้ว ในเวลานี้ไม่เกิดความโกลาหล การเขียนจำเป็นต้องใช้สมาธิสงบสติอารมณ์แล้วค่อยว่ากันดีกว่า”
เหวินยวนไม่เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายจึงได้แต่ไล่ตามเขาแล้วถามว่า “อาจารย์สงบเช่นนี้หมายความว่ามีวิธีแล้วหรือ”
ฟู่จินเงียบไม่พูดอะไร เขาเขียนจดหมายอย่างไหลลื่นเขียนทุกคำอย่างระมัดระวัง
จนกระทั่งเขาเขียน
