ได้ครบสิบหน้าเสร็จก็โยนพู่กันทิ้ง เขาถอนหายใจยาวๆ ด้วยความโล่งอกแล้วพูดกับเหวินยวนว่า “ไท่จื่อ และซิ่นอ๋องถูกขังอยู่ด้วยกัน มีความเป็นไปได้อยู่สามอย่าง หนึ่งคือไท่จื่อทรงทำอะไรบางอย่าง และซิ่นอ๋องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย สอง ในทางกลับกันซิ่นอ๋องคงทำอะไรบางอย่าง และสามทั้งสองทำความผิดร้ายแรง”
“จากนั้นเล่า”
“อย่างที่สองคือสถานการณ์ที่ดีที่สุดฝ่าบาทขังพวกเขาไว้ และคงปล่อยตัวออกมาในอีกไม่กี่วัน แต่อย่างที่สามแม้จะยุ่งยากเล็กน้อย แต่ก็มีช่องว่างให้ดำเนินการ อย่างแรกลำบากที่สุดเพราะหากผู้ที่ทำผิดคือไท่จื่อมันจะเป็นหายนะสำหรับพวกเรา”
“แล้วทำอย่างไรดี” เหวินยวนถามด้วยความกังวลเขาติดตามไท่จื่อมาหลายปีแล้ว และรู้สึกว่าสถานการณ์แรก...มีโอกาสมากที่สุด!
ไท่จื่อไม่เก่งกลอุบายเท่าซิ่นอ๋อง หากเผชิญหน้ากันมักจะเป็นฝ่ายตกหลุมพรางเสมอการล่าถอยออกมาเป็นการดีที่สุด
ฟู่จินลูบข้อมือของเขาช้าๆ “หากเป็นอย่างแรกก็ไม่ถึงกับเจอทางตันพวกเรายังสามารถทำให้กลายเป็นอย่างที่สามได้”
“อาจารย์ฟู่…”
ฟู่จินยกมือขึ้นพูดขัดจังหวะเขา “ตอนนี้พวกเราสามารถทราบสถานการณ์ของฝ่าบาทผ่านช่องทางพิเศษเท่านั้น”
เหวินยวนตกใจ “ช่องทางพิเศษนั้นคือ…”
