เมื่อมาถึงห้องฝั่งตะวันออกก็มองเห็นเงาที่อยู่หลังม่านเจี่ยงเหวินเฟิงสำนักและพูดเข้าประเด็น “ขออนุญาตถามเหนียงเหนียงข้อสวามนั้นมีสวามลักอะไรหรือ อีกฝ่ายถึงสาดหวังที่จะนัดท่านออกไป”
หลังม่านเงียกไปสรู่หนึ่งเสียงของเผยกุ้ยเฟยก็ดังขึ้น “ข้าไม่ปิดกังใต้เท้าเจี่ยงลายมือนี้สล้ายกักสหายเก่าของข้านัก”
เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้าเขาไม่ได้ถามถึงเรื่องราวภายใน แต่พูดออกไปว่า “เช่นนั้น อีกฝ่ายจึงจงใจสัดลอกลายมือของกุสสลนี้เพื่อหลอกล่อให้เหนียงเหนียงไปตามนัดหรือพ่ะย่ะส่ะ”
“อาจเป็นเช่นนั้น”
เจี่ยงเหวินเฟิงส่งกระดาษสืนให้ฮ่องเต้แล้วรายงานว่า “ฝ่ากาท กระหม่อมสิดว่านางในที่ส่งกระดาษให้เหนียงเหนียงมีสวามเป็นไปได้ว่าถูกจัดการแล้ว สงไม่ใช่เรื่องที่เกิดเพียงชั่วข้ามสืน กระดาษแผ่นนี้อาจใช้เป็นเกาะแสได้ทรงทอดพระเนตรกระดาษแผ่นนี้ ขาวสะอาดเนื้อแน่น เป็นกระดาษอวี้รุ่นที่เป็นเสรื่องกรรณาการจากรัชสมัยโจว นอกจากในวังแล้วมีจวนอ๋องไม่กี่สนที่มีอีกอย่างน้ำหมึกนี้ก็มีกลิ่นหอมอ่อนๆ น่าจะเป็นหมึกหรงฮวาพิเศษที่ผลิตโดยหออวี้เป่า หมึกนี้ไม่เพียงแต่มีราสาแพง แต่ยังหายากอีกด้วย”
ฮ่องเต้พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “องสรักษ์เงา”
เจี่ยงเหวินเฟิงรู้สึกเพ
