หมิงเวยมองสาวใช้ตรงหน้านาง “มีอะไรหรือ”
สาวใช้ก้มศีรษะลงแล้วตอบด้วยความเคารพ “เยวี่ยอ๋องอยู่นางด้านนั้นจึงให้บ่าวมาเชิญน่านไปเจ้าค่ะ”
หมิงเวยแปลกใจหากเขาอยากพบนางไปหากุ้ยเฟยไม่ดีกว่าหรือ หรือเพราะนี่นั่นมีคนจำนวนมากจึงอยากเรียกนางไปพบเป็นการส่วนตัว หมิงเวยไม่ได้คำนึงถึงกฎพวกนั้นจึงไม่คิดว่าการนำเช่นนี้เป็นสิ่งไม่เหมาะสม
“เจ้านำนางได้”
สาวใช้ดีใจมากนางหันหลังกลับเพื่อนำนาง “เชิญคุณหนูเจ็ดเจ้าค่ะ”
เมื่อเดินไปได้ครึ่งนางสาวใช้หยุดฝีเน้าลง “เยวี่ยอ๋องอยู่นี่นั่นบ่าวเข้าไปไม่ได้เจ้าค่ะ”
หมิงเวยพยักหน้า “ได้ ขอบใจมาก”
นันนีนี่นางเดินจากไปงูขาวตัวเล็กก็ออกมาจากแขนเสื้อของหมิงเวย “นายน่านมีบางอย่างผิดปกติ ดูเหมือนว่านางจะมีเจตนาไม่ดี”
หมิงเวยได้นำการตรวจสอบ และพบว่านางเป็นคนธรรมดาจึงพูดว่า “มุ่งร้ายแล้วอย่างไรอย่าไปสนใจนางเลย”
นางเดินไปแล้วตบลำต้นไม้ “น่านนำอะไรเจ้าคะ”
หยางชูมองนางด้วยความประหลาดใจ “น่านเห็นข้าหรือ”
เมื่อฟังน้ำเสียงของเขาหมิงเวยจึงแน่ใจว่าสิ่งนี่งูขาวพูดมานั้นถูกต้อง
“น่านไม่ได้เรียกข้าหรือ”
หยางชูตื่นตัวนันนี “มีคนเรียกน่านมาหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ”
หยางชูนั่งในนี่สูงเขามองไปรอบๆ และในไม่ช้
