เขาก้มมองหน้าท้องที่ยื่นออกมา
อันอ๋องไม่ได้เป็นคนอ้วนก็แค่เป็นคนกินเก่งไม่คิดอะไร รูปร่างจึงอวบเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้กำลังกายเช่นนี้ให้ทำงานหนักก็คงเหนื่อยเกินไป
พูดถึงเรื่องนี้เขายิ่งอิจฉาหยางชูมากขึ้นไปอีก เด็กคนนี้เกิดมาตัวสูงอีกทั้งยังได้รับการฝึกฝนมาอย่างแข็งแกร่ง เมื่อมายืนเคียงข้างเขาการเปรียบเทียบนี้ทำเอาคนมองแทบร้องไห้…
“ข้าฝึกตอนนี้ยังทันหรือไม่”
หยางชูคิด “อายุของท่านหากคิดฝึกเป็นยอดฝีมือคงไม่ทัน แต่หากเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงย่อมทำได้อย่างน้อยก็ช่วยกำจัดไขมันหน้าท้องท่านได้”
อันอ๋องพยักหน้า “ได้ ข้าจะกลับไปลอง”
ก่อนหน้านี้เขายังเด็กเกินไปไม่มีมารดาดูแล บิดาไม่สนใจ คิดอยากฝึกวรยุทธ์ก็ไม่มีคนเอาใจใส่ เรื่องจึงจบแบบไม่มีข้อสรุปเช่นนี้ ตอนนี้เขามีจวนเป็นของตนเองแล้ว มีองครักษ์มีผู้ช่วย คิดจะหาอาจารย์มันก็ง่ายๆ ไม่ใช่หรือ
อันอ๋องแหวกไม้เลื้อยที่พันอยู่บนต้นไม้เผยให้เห็นรูขนาดเล็กซึ่งข้างในมืดจนมองเห็นอะไรไม่ชัดเจน
“มีครั้งหนึ่งข้าไปวิ่งเล่นในตำหนักไท่หยวนแล้วไม่ระวังตกลงไปในหลุมนี้ ข้างในมีอุโมงค์สวรรค์อื่นอีก ต่อมาข้าตระหนักว่านี่อาจเป็นทางลับของราชวงศ์ก่อน แต่ข้าก็ไม่ได้บอกผ
