หมิงเวยจำได้ว่าฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ในศักราชหย่งเจียปีที่ยี่สิบห้า ปีนี้ปีที่ยี่สิบเอ็ด ยังเหลืออีกสี่ปี แต่ดูตอนนี้เขาอาจอยู่ไม่ถึงตอนนั้น
หลังจากเกิดเรื่องกับฮูหยินสามแห่งตระกูลหมิง หมิงเวยยิ่งไม่อยากบังคับเผยกุ้ยเฟย มองแวบแรกสถานการณ์ของเผยกุ้ยเฟยไม่รู้ว่าดีกว่าของฮูหยินสามมากน้อยเพียงใด นางกุมอำนาจตำหนักทั้งหก และเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท
แต่เป็นเวลาหลายสิบปีที่อยู่ข้างกายศัตรูของตนซึ่งไม่สามารถเปิดเผยความเกลียดชังให้เห็นได้แม้แต่น้อยจะต้องลำบากถึงขั้นใดกัน นางอดทนมายี่สิบปีแล้วจะทนบังคับนางอีกได้อย่างไร
หมิงเวยทำได้เพียงบอกรายละเอียดกับนางว่า “แม่ทัพจงยอมรับเขาเป็นศิษย์ เพียงแต่พอกลับเมืองหลวงไม่ง่ายที่จะติดต่อกันเพคะ”
เผยกุ้ยเฟยประหลาดใจ “จริงหรือ”
“เพคะ เหนียงเหนียงลองคิดดู พวกเขาต่อสู้ด้วยกันมาปีกว่าเรียกได้ว่าร่วมเป็นร่วมตายกันจะเข้าหน้ากันไม่ติดจริงๆ ได้อย่างไร” เผยกุ้ยเฟยพยักหน้า
หมิงเวยพูดต่อ “แล้วยังมีอาจารย์ฟู่ ครั้งก่อนต้องขอบคุณแผนการของเขา เหนียงเหนียงไม่ต้องกังวลมีคนช่วยเหลือเขาเยอะมาก แต่ตอนนี้พวกเราต้องอยู่เฉยๆ เพคะ”
เผยกุ้ยเฟยถอนหายใจ “ตอนแรกข้าคิดว่าเขาสามารถเติบโตได้อย่างปลอดภ
