ังคาที่สูงที่สุดของตำหนักไท่หยวนทั้งสองยืนอยู่ข้างนอกซึ่งผู้อื่นมองเห็นได้อย่างชัดเจน
ทันทีที่นางในเดินจากไปเผยกุ้ยเฟยก็รู้สึกแปลกประหลาดราวกับว่าทุกอย่างอยู่ห่างไกลออกไป ทั้งสองคนเหมือนจะยืนอยู่ในถิ่นทุรกันดารโดยไม่มีผู้ใดอยู่รอบๆ
“แม่นางหมิง” นางมองหมิงเวยอย่างไม่แน่ใจ
หมิงเวยตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้เหนียงเหนียงสามารถพูดอะไรก็ได้แล้วเพคะ”
เผยกุ้ยเฟยถอนหายใจ “เคล็ดวิชาช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ”
ในช่วงที่ตำหนักไท่หยวนมีเสวียนชื่อมากที่สุดแม้เสวียนเฟยจะเป็นพวกของตน แต่ก็กลัวจะเกิดปัญหาหากมีผู้อื่นสังเกตเห็นเข้า หมิงเวยไม่อยากล่าช้าจึงพูดอย่างตรงไปตรงมา “เหนียงเหนียง ฝ่าบาทอยู่ในอาการย่ำแย่เช่นนี้เป็นฝีมือของท่านหรือไม่เพคะ”
เผยกุ้ยเฟยชะงักนางพยักหน้าเบาๆ แน่นอนว่าฟู่จินเดาถูก
จากนั้นนางก็ถ่ายทอดคำพูดของฟู่จิน “…เรื่องนี้ ท่านควรให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของตนเองเป็นหลักเพคะ”
เผยกุ้ยเฟยเงียบอยู่นานและตอบว่า “เจ้าวางใจได้เขาจะไม่ตายในตอนนี้ สิ่งที่ข้าใช้ไม่ได้ส่งผลโดยตรง เพียงแต่ให้เขาจมอยู่กับความคิดมากขึ้นส่วนอาการประชวรนั้นเขาเป็นอยู่ก่อนแล้ว”
อาการปวดพระเศียรเป็นโรคเก่า สุขภาพของเขาแย่ลงจริงๆ สิ่
