ึงเรียกว่ามีความสุข!
ทางด้านอันอ๋องเห็นหยางชูกำลังมาก็โบกมือและตะโกนว่า “หลานชาย ทางนี้!”
สีหน้าของหยางชูมืดครึ้ม แม้หากนับตามลำดับผู้อาวุโสแล้วพวกเขามีศักดิ์เป็นอาหลานกัน แต่ถูกเรียกต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนั้นช่างน่าอายนัก!
“จะตะโกนเสียงดังไปทำไมกัน” เขาทำหน้ามึน “ข้าไม่ได้หูหนวกเสียหน่อย”
“ก็ไม่ได้กลัวเจ้าไม่ได้ยินหรอกนะ” อันอ๋องโอบไหล่มองเขาด้วยความรักใคร่มากแล้วเพยิดหน้าไปทางหมิงเวย “เห็นเจ้าเป็นเช่นนี้แล้วเหตุใดไม่รีบแต่งให้เร็วๆ ล่ะ ตอนนี้แม้แต่วันก็ยังไม่ได้กำหนดพวกเจ้าสองคนไม่เด็กแล้วนะ!”
เขาเด็กกว่าหยางชูสองปีตอนนี้แม้แต่สตรีคู่หมายก็มีแล้ว
หยางชูมีสีหน้าหดหู่ “ท่านคิดว่าข้าไม่อยากหรือ แต่ท่านราชครูบอกว่าชะตาของข้าแข็งเกินไป ทางที่ดีที่สุดรอสักสองสามปีแล้วค่อยแต่งงานให้โชคชะตาพลิกผันก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“อีกสองสามปีเลยหรือ” อันอ๋องเห็นใจเขา “อายุในตอนนี้…เจ้าทนได้หรือ”
หยางชูปฏิเสธที่จะตอบคำถามนี้ เป็นเรื่องที่ชวนเจ็บใจมีผู้ใดเป็นเช่นนี้บ้าง
เมื่อเห็นว่าเขายังคงมองย้อนกลับไปอันอ๋องก็คว้าตัวเขาแล้วพูดว่า “พอได้แล้ว ดูอะไรอีก! ข้าให้หวางเฟยช่วยดูแลนางแล้วไม่มีอะไรหรอก”
หย
