ถม้า
หมิงเวยเปิดม่าน และเห็นหยางชูขี่ม้าที่จอดอยู่ข้างๆ กัน สถานการณ์นี้คุ้นเคยเกินไปจนหมิงเวยหลุดหัวเราะออกมา
“หัวเราะอะไร”
“หัวเราะท่านที่ผ่านมาสามปีแล้วไม่โตขึ้นเลยเจ้าค่ะ” หมิงเวยมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
หยางชูจำได้ เหตุการณ์เหมือนปีนั้นที่ตงหนิงตอนที่เดินทางไปวัดเป่าหลิง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วสามปีผ่านไปในพริบตา
หลังหัวเราะเสร็จหมิงเวยก็ถามว่า “ด้านในมีอะไรต้องใส่ใจหรือไม่เจ้าคะ” นางเหลือบมองไปทางประตูวัง
หยางชูตอบ “ตามใจท่าน”
หมิงเวยพยักหน้า “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
หยางชูคิดจะพูดบางอย่าง แต่เสียงของอันอ๋องก็ดังมาจากด้านหลัง
เขาหันกลับมาและพูดว่า “ข้าไปก่อนนะ”
“เจ้าค่ะ”
เขาหันหัวม้าจากนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันกลับไปพูดอย่างรวดเร็วว่า “วันนี้ท่านงดงามมาก” แล้วเขาก็วิ่งไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกไล่ล่า หมิงเวยใช้เวลาตอบสนองอยู่ครู่หนึ่งก็อดหัวเราะไม่ได้
เมื่อก่อนนางไม่งามหรืออย่างไร เพราะวันนี้เป็นงานพิธีนางจึงแต่งตัวเรียบร้อยเป็นพิเศษ เสี่ยวถงที่ถูกส่งให้มากับรถม้าด้วยมองดูท่านอ๋องของตนวิ่งหนีไปก็พยักหน้าด้วยความโล่งอก นางยิ้มราวกับรอยยิ้มของมารดาก็ไม่ปาน
อืม…ท่านอ๋องเป็นเช่นนี้ต่างหากถ
