ในขณะที่โม่หยิงเฉินกำลังจมอยู่กับความคิดอันหลากหลาย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากหน้าบ้านพัก ตามมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนของผู้อาวุโสหวาง
หยิงเฉิน อยู่หรือเปล่า
โม่หยิงเฉินดึงสติกลับมา กวาดสายตามองสภาพห้องรับแขกที่เละเทะไม่มีชิ้นดีแวบหนึ่ง
ก่อนจะตะโกนตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ อยู่ครับอาจารย์ ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาได้เลยครับ
ประตูถูกผลักเปิดออก
ผู้อาวุโสหวางและจวงเหว่ยเดินตามกันเข้ามา
ทว่าในวินาทีต่อมา สีหน้าของคนทั้งสองก็พลันแข็งค้าง
พวกเขายืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้าประตู เบิกตากว้างแทบถลนมองดูกำแพงที่ถูกปืนใหญ่พลังงานเป่าจนเป็นรูโหว่ขนาดมหึมา
รวมไปถึงพื้นห้องที่แตกร้าวและมีรอยไหม้เกรียมด่างดำไปทั่วบริเวณ
จวงเหว่ยอ้าปากค้างอยู่นานสองนานก็ยังหุบไม่ลง
นี่… นี่โดนโจรปล้นเหรอ ไม่สิ โดนลอบโจมตีงั้นรึ!
ผู้อาวุโสหวางเองก็มีสีหน้าตื่นตระหนกและเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ
พลังจิตของเขาแผ่ขยายออกไปครอบคลุมทั่วบริเวณในชั่วพริบตา กวาดสัมผัสตรวจสอบรอบด้านอย่างระแวดระวัง
ที่นี่คือเขตแกนกลางของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาที่สุดในเมืองเทียนไห่!
ใครมันกินดีหมีหัวใจเสือมา ถึงได้กล้าบุกมาลอบท
