ในเจดีย์มืดมิด หนิงซิวก้าวเข้าไป
วินาทีถัดมาเขาสะบัดแขนเสื้อ และพลิกมือหยิบกู่ฉิน
“ติง…”
หยางชูเดินเข้าไปเมื่อรู้สึกถึงตำแหน่งของคู่ต่อสู้จึงชักกระบี่ออกมาโดยไม่ลังเล ศิษย์พี่น้องทั้งสองโจมตีจากทางซ้ายและขวาด้วยกระบวนท่าต่อเนื่อง แล้วพวกเขาก็ปราบอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
หมิงเวยเดินเข้าไปมือหนึ่งผลักประตูอีกมือหยิบไม้จุดไฟพกพามาเป่า
เมื่อแสงส่องไปยังตัวคนผู้นั้น เขาคือเสวียนเฟย รูม่านตาของเขาขยายออก แก้มของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ดูต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
หมิงเวยถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ไม่ตายก็ดีแล้ว เกิดอะไรขึ้น”
การมาของพวกเขาไม่ได้ทำให้เสวียนเฟยผ่อนคลายลงเลย สายตาของเขาจ้องไปที่หยางชูด้วยความสงสัย
หมิงเวยชะงักครู่หนึ่งแล้วถามเขาว่า “ผู้ที่ใช้ร่มมาหาท่านหรือ”
ในที่สุดเสวียนเฟยก็พูดขึ้น “ท่านรู้หรือ”
หมิงเวยพยักหน้า “วันนี้ข้าถูกเขาโจมตีบนถนนใช้เคล็ดวิชาลากข้าเข้าไปในภาพวาด หากไม่มีคนมาช่วยก็คงไม่ง่ายที่จะหลุดพ้น”
นางสำรวจเสวียนเฟย “ท่านไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่เจ้าคะ”
เสวียนเฟยรู้สึกว่ามือของเขาเปียกชื้นจึงเงยหน้ามองแล้วพูดว่า “มีแผลที่หลัง”
“รักษาแผลก่อนเจ้าค่ะ” กว่าจะมาถึงใช้เวลานานหมิงเวย
