กด้านหลังทำเอาหมิงเวยหัวเราะเสียงเบา “การควบคุมตนเองของท่านอ๋องไม่ค่อยดีนักท่านต้องฝึกฝนให้มากกว่านี้นะเจ้าคะ”
หยางชูซุกซอกคอนางแล้วกัดทิ้งรอยฟันเอาไว้ “อีกอย่างเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะจัดการท่านตอนนี้!”
“ท่านไม่กลัวผู้อื่นได้ยินหรือ”
“ท่านไม่กลัวแล้วข้าจะกลัวทำไมเล่า” เขาไม่บอกว่าตนเองตื่นเต้นเล็กน้อย แต่คาดเดาได้ว่านางมีฝีปากเป็นเลิศ เพราะตนไม่แน่ใจหรือว่าทำเป็นไม่สนใจ แน่นอนว่าหมิงเวยตีมือเขา
“ข้าเพิ่งประมือกับยอดฝีมือระดับนั้นตอนนี้อารมณ์ของท่านอยู่ในอาการประหม่าเกินไปถึงได้ตื่นเต้นเพียงนี้” นางลุกขึ้นย้ายมานั่งข้างๆ “คนผู้นั้นใช้ร่มเหมือนกับท่าน ท่านรู้สึกคุ้นบ้างหรือไม่”
หยางชูนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แล้วพยักหน้า “เป็นเช่นนั้นจริง”
……………
