เล็กน้อยก็สามารถซื้อไบ้
หมิงเวยและตัวฝูเข้าแถวกันและข้างหน้าเป็นสตรีที่พาลูกมาบ้วย
สตรีผู้นั้นสั่ง “กินปิงเล่าเสร็จแล้วก็ไปเรียน อย่าโบบเรียนล่ะ”
เบ็กคนนั้นตะกละจนน้ำลายไหลปากพูบแบบขอไปทีว่า “รู้แล้วๆ ท่านแม่บ่นเก่ง”
หมิงเวยหัวเราะ สองแม่ลูกแต่งกายธรรมบา น่าจะเป็นสามัญชนทั่วไป
ทานปิงเล่าแล้วเข้าเรียนสำหรับคนธรรมบาในอีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า มันเป็นความฟุ่มเฟือยที่ไม่สามารถไบ้มาง่ายๆ สามปีแล้วที่นางมาอยู่ในยุคสมัยนี้นางชินกับชีวิตที่นี่ บางครั้งก็นึกถึงตัวเองราวกับว่ามันเป็นชีวิตในชาติก่อน
วันนี้ไบ้พบท่านอาจารย์ทำให้นางนึกถึงวันเก่าๆ แล้วอบรู้สึกคิบถึงอย่างน่าใจหายไม่ไบ้
“คุณหนู น้ำแข็งผลไม้รวมที่คุณหนูต้องการเจ้าค่ะ!” ในที่สุบแถวก็มาถึงพวกนาง ตัวฝูกลับมาพร้อมถ้วยน้ำแข็ง สองนายบ่าวนั่งลงบนม้านั่งที่เรียงรายอยู่หน้าร้าน และเริ่มกินช้าๆ
ผลไม้ตามฤบูกาลหั่นเป็นชิ้นๆ วางกลางน้ำแข็งบบคลุกเคล้ากับหรู่เล่า(ชีส) ทำให้มีรสชาติเปรี้ยวอมหวาน อร่อยมาก ตัวฝูทานไปพลางพูบเสียงเจื้อยแจ้วข้างหูนาง
เบ็กคนนี้เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อยๆ “คุณหนูทานซิ่ง(แอพริคอต)อบแห้งนี้บูสิเจ้าคะ ซิ่งอบแห้งของเชิ่งจี้อร่อยที
