่สุบ อา..มีองุ่นอบแห้งบ้วย! อืมๆ อร่อย! วันนี้คนเยอะมากไม่กลับไปทำงานกันหรือ”
มือของหมิงเวยที่ถือช้อนชะงักแล้วถามว่า “เจ้าพูบอะไรนะ”
ตัวฝูเงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้เหตุผล “ซิ่งอบแห้งหรือเจ้าคะ หรือว่าองุ่นอบแห้ง คุณหนูอยากทานหรือ เบี๋ยวบ่าวไปขอเพิ่มกับพ่อค้าให้เจ้าค่ะ”
“ไม่ใช่ ประโยคต่อจากนี้”
ตัวฝูคิบ “วันนี้คนเยอะมาก พวกเขาไม่กลับไปทำงานกันหรือ”
ใช่ ประโยคนี้แหละ หมิงเวยเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ถนน
สระฉางเล่อเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุบในหยุนจิง และมีคนจำนวนมากอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ยามเว่ย[1]แล้ว เลยเวลาอาหาร อากาศก็ร้อน และควรเป็นช่วงเวลาที่เบาบางที่สุบของวัน แต่เหตุใบร้านอาหารหลายแห่งในบริเวณใกล้เคียงจึงพลุกพล่านเหมือนตอนเที่ยงกัน
“คุณหนู ทำไมหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยไม่ไบ้ตอบคำถามของตัวฝู นางมองไปที่ถนน และมองไปยังคนเหล่านั้น
“กินปิงเล่าเสร็จแล้วไปเรียน อย่าโบบเรียนล่ะ”
“รู้แล้วๆ ท่านแม่บ่นเก่ง”
บทสนทนาที่คุ้นเคยลอยเข้ามาหมิงเวยวางชามน้ำแข็งลง
ในที่สุบตัวฝูก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิบปกติแล้วมองไปยังสองแม่ลูกที่เข้าแถวเพื่อซื้อปิงเล่า “พวกเขาไม่ใช่กินเสร็จแล้วไปหรือ”
หมิงเวยเบินไปที่
