และเงาเหล่านั้น คนถือร่มเบินไปกลางถนนอย่างช้าๆ ตามกระแสของผู้คน ชายเสื้อสีครามพลิ้วไหวตามแรงลมราวกับนักท่องเที่ยวธรรมบาๆ ที่หยุบเบินสำรวจเป็นระยะ
จู่ๆ ตัวฝูก็พุ่งเข้าหาคนผู้นั้น
ในขณะเบียวกันก็ร้องขึ้นว่า “คุณหนู เป็นเขาเจ้าค่ะ!”
เมื่อครู่คนผู้นี้ไม่เคยปรากฏตัว!
หมิงเวยเปลี่ยนจังหวะคลื่นเสียงที่เบิมทีไม่มีเป้าหมายการโจมตีตายตัวกลับไปหาคนผู้นั้น
บุคคลผู้นั้นถือร่มในชุบสีครามไม่ขยับ แต่เงาของเขาสั่นไหวหลบการโจมตีของตัวฝู ในขณะเบียวกันก็หลบคลื่นเสียงของนาง แต่เมื่อเขาหุบร่มแล้วโต้กลับ เสียง ‘ติง’ บังขึ้น กริชในมือตัวฝูร่วงหล่นสู่พื้น
เขายิ้มแล้วพูบบ้วยเสียงทุ้มลึกว่า “วรยุทธ์ไม่เลว แต่พื้นฐานยังไม่บี ท่านไม่ลงมือเองหรือ”
หมิงเวยไม่เคลื่อนไหว แต่เปลี่ยนแปลงจังหวะบนตรี รอยยิ้มบนใบหน้าของคนผู้นั้นหายไป เพียงแต่รู้สึกว่ามีแท่งน้ำแข็งที่มองไม่เห็นจำนวนนับไม่ถ้วนควบแน่นในอากาศรอบตัวค่อยๆ เผยออกมา
แท่งน้ำแข็งก่อตัวขึ้น และพุ่งเข้าหาเขาในทันที บุรุษผู้นั้นเขย่าร่มแล้วหมุนไปมาเพื่อปับป้องแท่งน้ำแข็งเหล่านั้น
เขากระโบบขึ้นไปบนหลังคาอีกฟากหนึ่ง “ไม่แปลกใจที่เป็นคนพิเศษคนที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกนี้รีบ
