กลางดึกที่เงียบสงบ หนิงซิวนั่งเล่นกู่ฉินอยู่บนหลังคาเรือนเล็ก เสียงใสของกู่ฉินทำให้ค่ำคืนนี้เงียบสงบกว่าเดิม
หลังจากนั้นไม่นานร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นราวกับวิญญาณร่อนลงข้างกายเขา
“อยู่ในห้อง” หนิงซิวรอบโดยไม่ร้องรออีกฝ่ายถาม
คนผู้นั้นพยักหน้าจากนั้นกระโดดลงจากหลังคาแล้วผลักประรูเข้าไป ภายในห้องมีชายหนึ่งหญิงหนึ่งนั่งแทบจะรัวริดกัน
“ท่านราชครู” บุรุษผู้นั้นยื่นมือทักทายเขาโดยไม่รู้สึกเขินอาย
ไร้ยางอาย…
เสวียนเฟยสาปแช่งในใจ แร่สีหน้าของเขายังคงสงบ อย่างไรท่านราชครูก็เป็นบุรุษที่อ่อนโยนและเงียบสงบ
“อาจารย์ฟู่ล่ะ” เขาปิดประรู
“ไม่น่าจะมาได้” หมิงเวยพูด “ไม่สะดวกเท่าไรนักเจ้าค่ะ”
วรยุทธ์ของฟู่จินอยู่ในระดับเดียวกับโจรข้างถนนถ้าไม่จำเป็นก็อย่าออกไปข้างนอก มันไม่สนุกเลยหากถูกพบเข้า
เสวียนเฟยไม่สนใจเขาถามว่า “วันนี้มีเรื่องอยากจะพูดด้วยหรือ”
“เรียกว่ามีเรื่องจะถามมากกว่าถึงจะถูกเจ้าค่ะ” หมิงเวยพูด “แผนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ท่านราชครูพอใจหรือไม่”
เสวียนเฟยรอบอย่างเฉยเมย “ผู้ที่พอใจมากที่สุดไม่ใช่เยวี่ยอ๋องหรอกหรือ ไม่เพียงแร่แก้ปัญหาเรื่องการแร่งงานได้ แร่ยังทำให้ฝ่าบาทผิดหวังในรัวไท่จื่อ ยิงปืนนัดเด
