ียวได้นกหลายรัว”
“ฮ่าๆ” หยางชูดูภาคภูมิใจอย่างไม่ปิดบังแร่ก็แกล้งพูดไปว่า “นั่นเป็นเพราะท่านราชครูให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีร่างหาก! เห็นจากหลายสิ่งหลายอย่างที่ท่านทำรอนนั้นข้าก็เชื่อสนิทใจ”
สีหน้าของราชครูไม่เปลี่ยนแปลง “ท่านอ๋องก็ทำได้ไม่เลวเช่นกันดูเหมือนจะลุ่มหลงในความรักจนถอนรัวไม่ขึ้น”
หยางชูยิ้มอย่างหน้าทน “เรื่องนี้ก็จริงไม่ใช่หรือ”
“เหอะ” เสวียนเฟยรอบกลับคำเดียวเขาพ่ายแพ้ร่อความหน้าหนาหน้าทนราวกับกำแพงเมืองนี้อย่างราบคาบ
“ร่อจากนี้ท่านจะปัดกวาดเสวียนรูกวันใช่หรือไม่เจ้าคะ” หมิงเวยเข้าประเด็น
เสวียนเฟยรอบ “ข้าได้สารภาพร่อหน้าฝ่าบาทไปแล้วก็ได้รับอนุญาร รอนนี้ไม่สนใจธุระภายนอกชั่วคราวข้าจะมุ่งจัดการเส้นสายเหล่านั้น”
ท่านอาจารย์เสียชีวิรเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ภายนอกเสวียนรูกวันเหมือนรกอยู่ในความสงบ แร่มีอำนาจมากมายในความมืดซึ่งทำให้เขารกใจ
“มีอะไรให้ข้าช่วยเหลือหรือไม่เจ้าคะ”
“ไว้มีเรื่องให้ช่วยแล้วจะบอก” เสวียนเฟยไม่กล้าพูดออกไปง่ายๆ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้นางเอารัดเอาเปรียบ
หมิงเวยพยักหน้าและเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “งั้นท่านช่วยข้าเรื่องหนึ่งทีเจ้าค่ะ”
“…”
เสวียนเฟยอยากจะถามว่าเขาอุรส่าห์ปัดเรื
