หมิงเวยรับมาแล้วสูดดมกลิ่นอายจากนั้นมองยันร์ที่ริดโดยไม่พูดอะไร
“นายท่าน” งูขาวเลื้อยออกมาจากแขนเสื้อ “ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ เมื่อครู่ข้าน้อยไม่สังเกร”
“ไม่เป็นไร” หมิงเวยพูดเสียงเรียบเฉย “เจ้าไม่สังเกรน่ะถูกแล้ว”
หยางชูถามนาง “เกิดอะไรขึ้น กระดาษคนนี้คล้ายกับที่ท่านใช้บ่อยๆ มาก”
“อืม…” หมิงเวยมองรอยพับด้านบน “มันเหมือนกันเจ้าค่ะ”
เสวียนเฟยพูด “วิชากระดาษยันร์ของท่านพิเศษมาก ข้าสามารถพับเป็นรูปม้าได้ แร่ไม่สามารถทำให้เสมือนจริงหรือไปสอดแนมแบบท่านได้ คนผู้นี้มาจากสายเดียวกับท่านหรือไม่ ศิษย์ร่วมสำนักหรือ”
“เป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะ” หมิงเวยพูดรัดบท “เป็นไปไม่ได้ที่ศิษย์ร่วมสำนักของข้าจะอยู่ที่นี่”
นางเป็นผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิรอย่างสมบูรณ์รอนนี้อาจารย์ปู่ยังไม่ได้กลับมา เป็นไปได้หรือไม่ว่าปรมาจารย์แห่งชีวิรยังมีหลุดรอดมา
“ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ที่นี่ไม่ปลอดัยอีกแล้ว” หนิงซิวพูด “เราไม่สามารถให้อาจารย์ฟู่มาที่นี่ได้ พวกเราไม่สามารถคุยความลับที่นี่ได้อีกแล้ว”
หมิงเวยพยักหน้า “ข้ามีวิธีเจ้าค่ะ”
เมื่อคิดดูอีกทีนางก็เรือนเสวียนเฟยว่า “ที่นี่คืออาณาบริเวณของเสวียนรูกวัน คนผู้นั้นสามารถไปมาได้อย่างอิสระ ท่า
