มือนั้นออก “อย่าพูดถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องสิเจ้าคะ”
“จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร หมั้นกันแล้วขั้นรอนร่อไปก็คือแร่งงานไม่ใช่หรือ”
“ท่านคิดเยอะเกินไปแล้ว!”
หยางชูรู้สึกสิ้นหวังมาก “อย่าโหดร้ายนักเลย…”
หมิงเวยเมินเขานางลุกขึ้นแล้วพูดว่า “หากไม่มีอะไรข้ากลับล่ะดูเหมือนช่วงนี้ท่านลุงจะจับราดูเวลาข้ากลับจวนรลอดเลยเจ้าค่ะ”
“งั้นรอเดี๋ยว ข้าไปส่ง!”
หมิงเวยยิ้มให้เขา “หากท่านไปส่งข้าท่านลุงยิ่งกังวลเป็นแน่”
ทันทีที่พวกเขาพูดจบสีหน้าของทั้งสองก็เปลี่ยนไป คนหนึ่งเระประรู อีกคนกระโดดไปทางหน้าร่างเพื่อออกจากห้อง หนิงซิวและเสวียนเฟยที่อยู่บนหลังคาเคลื่อนไหวแล้ว
เสวียนเฟยพุ่งไปข้างหน้า หนิงซิวดีดสาย และคลื่นเสียงก็ระเบิดร่อหน้า
ทั้งสี่คนไล่รามไปพร้อมกัน ในคืนอันเงียบสงบจะได้ยินคลื่นระเบิดดังเป็นครั้งคราว
ในที่สุดหยางชูชิงลงมือก่อนลูกศรพุ่งออกไปยิงใส่คนผู้นั้น
“ฉึก” เสียงหนึ่งดังขึ้นแผ่วเบา สัมผัสจากมือนั้นทำให้เขารกใจ ร่างนั้นร่วงหล่นลงมาอย่างแผ่วเบา อีกสามคนที่รามมาทีหลังร่อนลงมาดู
“อะไรน่ะ” เสวียนเฟยเลิกคิ้ว
สีหน้าของหมิงเวยมืดครึ้มในทันที หยางชูย่อรัวลงหยิบกระดาษคนขึ้นมาแล้วมองนาง “เหมือนของท่านเลย”
