จวนเฉิงเอินโหวกำลังตกอยู่ในความวุ่นวาย สถานการณ์ในห้องโถงตอนนั้นเมื่อไปสอบถามได้ความออกมาว่าเหวินอิ๋งถูกจับได้ต่อหน้าทุกคนทำให้ไม่มีที่ให้หันหลังกลับ
“ท่านโหว จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ” เฉิงเอินโหวฮูหยินดึงแขนเสื้อสามี “หากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไปอาอิ๋งจะออกเรือนได้อย่างไร นาง…”
เส้นเลือดผุดขึ้นบนหน้าผากเฉิงเอินโหวเมื่อได้ยินเรื่องนี้อดไม่ได้ที่จะพูดตัดบท “ยังคิดจะออกเรือนอีกหรือ มีชีวิตอยู่ได้ก็ไม่เลวแล้ว! บอกไปก่อนหน้านี้แล้วว่าอย่าไปตามใจนางเพียงนั้น แต่เจ้าก็ไม่ฟังจู่ๆ ก็ให้นางมาทำเรื่องเช่นนี้ ตอนนี้เกิดปัญหาขึ้นแล้วเห็นหรือไม่”
เมื่อได้ยินเขาตำหนิเฉิงเอินโหวฮูหยินก็โกรธ “ท่านโหวพูดอย่างนั้นได้อย่างไร ก่อนหน้านี้ท่านไม่ได้เห็นด้วยหรือ ข้าเป็นสตรีทำเรื่องใหญ่ไม่ได้อยู่แล้ว จะไม่เชื่อฟังท่านได้อย่างไร ตอนนี้กลับโยนความผิดให้ข้าท่านไม่สนใจบุตรสาวเลยใช่หรือไม่”
ทั้งคู่ทะเลาะกัน แต่ถูกพ่อบ้านที่รีบเข้ามาขัดจังหวะ “ท่านโหว ฮูหยิน ว่านกงกงมาขอรับ!”
เฉิงเอินโหวและภรรยาตกตะลึงว่านกงกงเป็นขันทีคนสนิทอันดับหนึ่งของฮ่องเต้ การที่เขามาด้วยตนเองเช่นนี้หรือว่า…
“เร็วเข้า ไปเชิญมา! ไม่สิ พวกเราออกไปต้อนรับ!”
