อะไร”
เฉิงเอินโหวและภรรยาของเขามองหน้ากันนี่มันหมายความว่า…
ว่านต้าเป่าจัดแขนเสื้อแล้วลุกขึ้น “ถ่ายทอดคำพูดออกไปหมดแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวกลับวังเพื่อรายงานฝ่าบาท ท่านโหวอยู่ที่นี่เถอะไม่ต้องออกไปส่ง”
เฉิงเอินโหวส่งว่านต้าเป่าออกจากจวนด้วยความสับสนและกลับมานั่งนิ่งตรงข้ามกับภรรยาแล้วจู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตื่นจากฝัน “ว่านกงกงบอกว่าอาอิ๋งจะถูกส่งเข้าตำหนักตงกงในฐานะอนุภรรยา” เฉิงเอินโหวฮูหยินก็เข้าใจเช่นนั้น แต่นางไม่อยากเชื่อ
นี่เป็นการลงโทษหรือสิ่งที่พวกเขาหวังมากที่สุดคือให้เหวินอิ๋งเข้าตำหนักตงกง หากไม่มีหวังค่อยยอมลดระดับมาเอาสิ่งที่ดีรองลงมา
แต่…
“หมายความว่าอาอิ๋งของพวกเราจะไม่ได้รับตำแหน่งหรือ”
เฉิงเอินโหวพูด “มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นถือเป็นพระกรุณาของฝ่าบาท ไม่ได้รับตำแหน่งถือว่าไม่ใช่การลงโทษ แต่เป็นรางวัลอย่างไรก็ตามอาอิ๋งก็ได้เข้าตำหนักตงกงแล้วปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไปไม่ช้าก็เร็วคงได้ตำแหน่ง”
เฉิงเอินโหวฮูหยินดีใจมากนางพนมมือ “ขอบพระทัยอวี่หวงต้าตี้ ขอบคุณพระพุทธเจ้า ขอบพระทัยในพระเมตตาของฝ่าบาท…”
จวนโหวกำลังตกอยู่ในความยินดี แต่ไท่จื่อกลับรู้สึกไม่ชอบใจ
“อะไรนะ เสด็จพ่อจะให้ข้ารั
