หมิงเวยถูกรั้งให้อยู่ทานอาหารด้วยกัน เผยกุ้ยเฟยสั่งนางในให้เตรียมอาหารให้นางด้วยความกระตือรือร้นจนทำให้นางรู้สึกผิดขึ้นมา
จากนั้นขบวนเสด็จก็เตรียมเดินทางกลับ เสวียนเฟยจัดการธุระเสร็จก็ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ และเห็นเขายืนมองเมืองหยุนจิงที่อยู่ไม่ไกลจากห้องใต้หลังคา
“ฝ่าบาท” ฮ่องเต้ได้ยินเสียง แต่ไม่ได้หันหลังกลับไป
“ป้ายหงส์นั่นเป็นนางที่จับได้จริงๆ หรือ”
เสวียนเฟยได้เตรียมพร้อมสำหรับคำถามนี้เอาไว้แล้ว เขาหยิบป้ายหงส์ออกจากแขนเสื้อ และมอบแก่ฮ่องเต้ “กระหม่อมละอายใจพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้รับป้ายหงส์มาด้วยดวงตาวาววับ “ทำไม ท่านไม่พบอุบายอะไรหรือ”
น้ำเสียงนั้นฟังดูโกรธเล็กน้อยเสวียนเฟยตอบว่า “พูดตามตรงไม่เรียกว่ากลอุบาย ฝ่าบาทลองดมกลิ่นดูว่าบนป้ายนั้นมีกลิ่นน้ำหอมหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ยกขึ้นดมแน่นอนว่ามีกลิ่นหอมจางๆ มาจากป้ายหงส์
เขาครุ่นคิด “กลิ่นน้ำหอมของสตรี กระหม่อมไม่คุ้นเคยจึงไม่มีความรู้เท่าไรนัก เหล่าคุณหนูต่างมีกลิ่นหอมเป็นของตัวเอง เมื่อปะปนกันจึงแยกไม่ออกป้ายที่พวกนางสัมผัสก็มีกลิ่นหอมเช่นกัน หลังจากนั้นกระหม่อมพบว่าน้ำหอมที่พวกนางใช้ไม่เหมือนกัน”
“เพราะฉะนั้นคุณหนูหมิงใช้วิธีนี้ระบุป้ายหงส์งั้น
