ถึงความต้องการของเสวียนเฟยไม่ได้เกินขอบเขตที่เขาตั้งไว้
ฮ่องเต้รู้สึกว่าเขาแตกต่างจากฮ่องเต้องค์ก่อนๆ สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ราชครูที่มีคุณธรรมสูงส่งไร้ที่ติอย่างราชครูซูสิง
เป้าหมายของคนผู้นั้นสูงเกินไป จิตใจของเขาบริสุทธิ์เกินไปซึ่งจะทำให้เขารู้สึกไม่เป็นอิสระ ดังนั้นในช่วงสิบปีที่ผ่านมาเขาจึงให้ความเคารพ แต่ไม่ใกล้ชิดกับราชครูซูสิง และเสวียนเฟยได้เติมเต็มความต้องการของเขาพอดี
ด้วยเหตุนี้ในตอนที่เขาสารภาพความผิด ฮ่องเต้จึงยินดีที่จะให้โอกาสเขา
เขาต้องการกำจัดอวี้หยาง ได้
หากเสวียนเฟยสามารถคว้าเสวียนตูกวันมาไว้ในมือได้ก็เทียบเท่ากับการที่เสวียนตูกวันอยู่ในมือของตนด้วยซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก
ในตอนที่ราชครูซูสิงยังมีชีวิตอยู่ฮ่องเต้อย่างเขาไม่สามารถยื่นมือเข้าไปในเสวียนตูกวันได้เลย
เมื่อเทียบกันแล้วการคัดเลือกพระชายาเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนหรือ หากสามารถคว้าเสวียตูกวันมาได้อย่างสมบูณณ์ ฮ่องเต้ก็ปล่อยมืออย่างไม่ถือสา
“สนมรักลุกขึ้นเถอะ ในเมื่อนางจับป้ายหงส์ได้ตั้งสองครั้งคงมีวาสนากับอาเหยี่ยนจริงๆ”
เผยกุ้ยเฟยถอนหายใจด้วยความโล่งอก และมองฮ่องเต้ด้วยความรักและความชื่นชม “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ให้อภัยเพค
