เหวินอิ๋งตกตะลึง นางนึกว่าหากผลักเรื่องนี้ไปให้หมิงเวย ตนเองก็คงรอดพ้น
แต่ไม่คิดว่าจะตรวจสอบละเอียดถึงเพียงนี้!
ไท่จื่อจ้องนางเขม็งอดกลั้นไม่ให้ตนเองยกฉากกั้นขึ้น
ช่างโง่เหลือเกิน! คิดว่าคนข้างกายฮ่องเต้โง่นักหรืออย่างไร เรื่องหากทำไปแล้วย่อมทิ้งร่องรอย ไม่พ้นการถูกตรวจสอบอย่างละเอียดอยู่แล้วหากรู้ว่าตนเองไม่ใสสะอาดก็อย่าพูดมั่วสะเปะสะปะจนทำให้เรื่องมันใหญ่โต
โชคดีที่ตอนแรกเขาไม่เต็มใจคนที่เขารับมาจึงเป็นเหวินหรูไม่อย่างนั้นเก็บคนโง่เช่นนี้ไว้ข้างกาย ผู้ใดจะรู้ว่าจะถูกนางหลอกลวงอย่างไร ดวงตาของฮ่องเต้สั่นไหวเล็กน้อยเขากวาดสายตามองทุกคนในที่นี้
เหวินอิ๋งนั่งตัวสั่นอยู่กับพื้นท่าทางดูหวาดกลัวมาก สีหน้าของไท่จื่อดูไม่น่ามองซึ่งเขาพยายามสงบสติอารมณ์อย่างมาก หมิงเวยดูตกใจ และก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว หยางชูอ้าปากด้วยแววตาสั่นระริก
ฮ่องเต้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ทั้งสองฝ่ายล้วนใช้กลอุบาย แต่พวกเขาคิดว่าตนเองปกปิดดีพอไม่ถูกค้นพบแน่นอน และคิดผลักอีกฝ่ายลงน้ำไป ผู้ใดจะรู้ว่าเสวียนเฟยเก็บหลักฐานสำคัญเช่นนี้ไว้ และตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างกลัวที่จะถูกเปิดเผย
เพียงแต่ป้ายอันดับหนึ่งที่ไม่มีสัญลักษณ์นั้น
