เป็นของผู้ใด
ในขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกระเบื้องแตกตามด้วยเสียงร้องของนางใน “เหนียงเหนียง!”
ฮ่องเต้หันไปมองก็เห็นว่าเป็นเผยกุ้ยเฟยที่ไม่ระวังทำชาร้อนในมือหก
“สนมรัก!”
เผยกุ้ยเฟยยิ้มให้เขาด้วยสีหน้าที่ไม่ปกติ “หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะเมื่อครู่ไม่จับให้ดีเอง”
ฮ่องเต้เห็นผ้าเช็ดหน้าในมือก็พยักหน้า “ระวังด้วย” จากนั้นก็หันหน้ากลับไปด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
“อนุญาตให้ตรวจสอบ!”
“เสด็จพ่อ!”
“ฝ่าบาท!”
หยางชูและไท่จื่อร้องออกมาพร้อมกัน ฮ่องเต้มองพวกเขาด้วยสายตาน่าเกรงขาม “ทำไมหรือ พวกเจ้ามีปัญหาอะไร”
หยางชูสบตากับเขาก็ก้มหน้าลงอย่างไม่สบายใจ “ไม่ ไม่…”
ไท่จื่อฝืนยิ้ม “ลูกคิดว่าคงไม่ดีหากคนนอกทราบเรื่องนี้เข้า เช่นนั้นไล่คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
ซิ่นอ๋องที่เงียบมาตลอดพูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ เมื่อครู่คุณหนูเหวินพูดเองว่าต้องการความเป็นธรรม หากวันนี้ไม่สามารถเปิดเผยความจริงต่อหน้าเหล่าคุณหนูได้ เกรงว่าจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของราชวงศ์”
“เจ้า…”
ยังไม่ทันที่ไท่จื่อจะได้พูดฮ่องเต้ก็พูดขึ้นว่า “เช่นนั้นให้พวกเขามาชี้ตัว”
เสวียนเฟยที่รอคำสั่งอยู่นานตอบรับ “พ่ะย่ะค่ะ”
เขาหันไปพูดกับเหล่านักพร
