“คุณหนูเหวินขอรับ” นางนิ่งอยู่นานจนขันทีที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเตือน
เหวินอิ๋งสติกลับมา นางยิ้มขอโทษแล้วหยิบป้ายขึ้นมาจากในกล่อง นางยืนงงอยู่เป็นเวลานานซึ่งทุกคนต่างเลือกกันเกือบหมดแล้ว เหวินอิ๋งมองดูแต่ละป้ายอย่างระมัดระวังด้วยความหวังว่าจะมองเห็นเครื่องหมายผ่านกระดาษสีแดง
แต่เดิมทีเครื่องหมายนั้นถูกทำมาให้มองเห็นไม่ชัดอยู่แล้ว พอห่อกระดาษยิ่งมองไม่ออก เหวินหรูหยิบขึ้นมามองอีกรอบก็มองไม่ชัดใจของนางสั่นไหว เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีคนหยิบไปแล้ว นางมองป้ายในมือของผู้อื่น มองแวบแรกก็เหมือนกันหมด มองอย่างไรก็มองไม่ออก
ทำอย่างไรดี…เหวินอิ๋งมองดูอีกรอบในที่สุดก็เลือกมาหนึ่งอัน แม้จะไม่ชัดเจนขนาดนั้น แต่ก็เห็นลางๆ ได้ว่ามีจุดสีอยู่ใต้กระดาษ…
นางถือป้ายเอาไว้ในมือ แต่เมื่อเห็นมือหนึ่งยื่นมาจากด้านข้างแล้วหยิบป้ายหนึ่งอันออกมาจากกล่อง เหวินอิ๋งเหลือบมอง และรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“เดี๋ยว!”
หมิงเวยหันมามองนางแล้วยิ้ม “คุณหนูสามมีอะไรหรือ”
เหวินอิ๋งเห็นสีหน้าของนางก็ไม่สามารถควบคุมความโกรธของตนเองได้
ในสถานศึกษาหมิงเฉิงมีเพื่อนร่วมชั้นหลายคน แต่คนที่นางเกลียดมากที่สุดก็คือหมิงเวย ก็แค่ผู้ที่ตระกูลล่มสลายไม่อยู่ในสายตาของผู้อื่น ใช้ความสามารถแปลกๆ ของตนเองทำให้สถานศึกษาปั่นป่วนดึงดูดความสนใจของเว่ยเสี่ยวอันและคนอื่นๆ
แต่ที่นางเกลียดที่สุดคือไม่รู้ว่าเยวี่ยอ๋องชอบอะไรในตัวนางกัน แม้จะรู้ว่าสถานะไม่เ
