ิ์ที่สูงผู้ใดจะไร้ยางอายรีบทำให้คนเกลียดกัน
นอกจากนี้เผยกุ้ยเฟยก็มาขอร้อง…ฮ่องเต้ไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอนเพียงมองหาเหตุผล…
เขาครุ่นคิดจากนั้นก็ออกคำสั่ง “เรียกราชครูเข้าวัง”
เสวียนเฟยในตอนนี้กำลังโมโหเหตุผลก็คือ หลังจากวางแผนอย่างลับๆ ในคืนนั้นหมิงเวยก็มาพบเขา เสวียนเฟยเห็นนางก็ของขึ้นแล้วถามออกไปว่า “วิชาลับนั้นถอนออกอย่างไร”
หมิงเวยกะพริบตา “ท่านราชครูพูดอะไรน่ะ อ้อ วิชาลับนั้นหรือ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ!”
เสวียนเฟยโกรธ “อย่าให้มันมากไปข้าทำทุกอย่างที่สัญญาไว้ แต่ท่านหลอกข้า”
“จะเรียกว่าหลอกได้อย่างไรเจ้าคะ!” หมิงเวยหัวเราะ “วิชาลับนี้ทำให้เรามีวิธีรับรู้อันตรายของกันและกัน ไม่ดีหรือ ข้ารู้สึกถึงท่าน ท่านรู้สึกถึงข้า ยุติธรรมมาก!” เสวียนเฟยแค่นหัวเราะ ยุติธรรมงั้นหรือฟังดูเหมือนมันจะเป็นอย่างนั้น แต่วิชาลับนี้เป็นของนาง! นางฝึกฝนอย่างสงบมานาน แต่ตนนั้นรับรู้ได้น้อยมาก ตรงกันข้ามกลับรู้สึกได้ถึงอันตรายเป็นครั้งคราว และรู้สึกว่าความคิดของตนนั้นไม่สามารถปกปิดได้เลย
ความรู้สึกนี้มันแย่มากราวกับว่าไม่ได้สวมเสื้อผ้าใดๆ เลยให้อีกฝ่ายเห็นมันทั้งหมด
“ท่านประหม่าเกินไปเจ้าค่ะ” หมิงเวยปล
