อไม่” หยางชูถาม
ฟู่จินหมุนจอกสุราในมือ “พวกเราต้องเข้าไปในความคิดของเขาว่าสถานการณ์เช่นไรที่เขาจะไม่ระมัดระวังแม่นางหมิง”
หยางชูครุ่นคิด “นาง…ไม่มีประโยชน์ต่อข้าหรือ”
ฟู่จินพยักหน้า “พูดอีกอย่างก็คือต้องอยู่ในสถานการณ์ที่ถ่วงแข้งถ่วงขาเขาถึงจะยินยอม” เขาชะงัก “เมื่อก่อนพวกเรายังไม่เตรียมความพร้อม ท่านอ๋องสามารถดื้อดึงไม่แต่งงานกับผู้อื่นได้ เขายังไม่อยากกระชากหน้ากากฮ่องเต้ผู้เมตตาออกจึงค่อนข้างระมัดระวังตัว”
หยางชูพยักหน้า “ท่านน้า…ก็สู้เพื่อข้าด้วย”
“แต่คงยื้อไว้ได้ไม่นานเพราะหากยื้อนานเกินไปเขาจะบังคับสมรสพระราชทานได้หากเป็นเช่นนั้นคงไม่สามารถปฏิเสธได้”
พูดไปพูดมาก็ติดอยู่ปัญหาเดียว
หยางชูครุ่นคิด “ต้องทำอย่างไรถึงไม่มีประโยชน์ต่อข้าต้องกำจัดเคล็ดวิชาของนางหรือ”
ฟู่จินยิ้ม “ข้านึกได้ขึ้นมาเรื่องหนึ่งจึงอยากถามท่านอ๋อง”
“อาจารย์เชิญถามมาได้”
“เผยกุ้ยเฟย…มีดวงชะตาหงส์ใช่หรือไม่” หยางชูตกใจ
“ท่านอ๋องทราบหรือ”
หยางชูนึกย้อน “หากท่านหมายถึงเมื่อยี่สิบปีก่อนข้าเคยได้ยินท่านย่าพูดถึงอยู่ ท่านน้าเคยเสี่ยงเซียมซีนางได้ป้ายหงส์”
“จากเสวียนตูกวันหรือ”
“ใช่”
ฟู่จินยิ้ม “อย่างนี้นี่เอง”
หยางชูอธิบาย “อาจารย์
