ค่อิ่มก็พอ
หยางชูตั้งใจหยอกล้อเขาดูชอบทำอย่างนี้โดยไม่รู้สึกเหนื่อย
“ท่านเบื่อหรือไม่” หมิงเวยเห็นท่าทางของเขาก็รู้ว่าเขากำลังแกล้งหนิงซิว
หยางชูเห็นนางก็รีบทิ้งหนิงซิวไว้ด้านหลังแล้วกวักมือเรียก “ยังไม่ทานมื้อเย็นใช่หรือไม่ มาสิ! ข้าเพิ่งให้คนส่งมา”
“อาจารย์” หมิงเวยทักทาย
หนิงซิวพยักหน้าเบาๆ แล้วทานอาหารต่อ จากนั้นเห็นอาหารบนโต๊ะลดลงอย่างรวดเร็ว อาหารในจานต่างย้ายไปอยู่ในชามของหมิงเวย
“ทานอันนี้ อันนี้ด้วย อันนี้ก็ไม่เลว…”
หมิงเวยหัวเราะไม่ออก “เยอะไปแล้ว ข้าทานไม่หมดหรอกเจ้าค่ะ!”
“ข้าจะช่วยท่านทานเอง!”
“คีบใส่ชามท่านเองสิเจ้าคะ”
“ไม่! ทานอย่างนี้ดีกว่า!”
หนิงซิวมีสีหน้าไร้อารมณ์หลังทานอาหารคำสุดท้ายเขาก็ผลักชามออกไป “ข้าอิ่มแล้ว”
ถึงทานไม่อิ่ม แต่แค่เห็นก็อิ่มแล้ว
หยางชูร้องอ้อแล้วไม่พูดอะไรอีกจากนั้นก็คีบอาหารจากในชามของหมิงเวยมาทานต่อ หนิงซิวยืนอยู่ที่หน้าต่างมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างเงียบๆ
นิ้วไล้ไปตามหลังกู่ฉินอย่างอดทน กว่าพวกเขาจะทานอาหารเสร็จ ฟ้าก็มืดแล้ว แสงตะเกียงลอยมาทางถนนสายเล็กอย่างช้าๆ มีผู้ถือตะเกียงเคาะประตู ตัวฝูเข้ามาต้อนรับเขา กลางคืนในฤดูใบไม้ผลิอากาศยังคงหนาว
