นลึกของนางกำลังเคลื่อนไหว แต่กลับคว้าเอาไว้ไม่ได้จึงทำได้แต่ค่อยๆ คิด
ในตอนที่หมิงเวยได้รับจดหมายก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว นางบอกว่าจะออกไปข้างนอก จี้ฮูหยินจึงกำชับให้นางกลับมาเร็วหน่อย นายท่านจี้พักผ่อนอยู่ในจวน เห็นนางออกไปข้างนอกก็แปลกใจ
“เสี่ยวชีเป็นแบบนี้ตลอดหรือ”
จี้ฮูหยินเหลือบมองเขา “ท่านเพิ่งรู้หรือ”
“นางเป็นสตรี จะให้นางออกไปข้างนอกตามใจชอบได้อย่างไร” นายท่านจี้คิดไม่ถึง “ก่อนหน้านี้เหตุใดพวกเจ้าไม่พูดถึง”
“พูดถึงแล้วอย่างไร” จี้ฮูหยินพูดเสียงเย็นชา “ท่านไม่รู้หรือว่าตำแหน่งซือเยว่ของท่านได้มาเพราะเสี่ยวชี”
“ฮะ” จี้ฮูหยินกลอกตาไม่หวังอะไรกับสามีผู้โง่เขลาปล่อยให้เขาใช้ความรู้สอนหนังสือไปเถอะ! อืม อย่างไรบุตรชายก็ยังสนับสนุนกิจการครอบครัวได้อยู่
ในตอนที่หมิงเวยไปถึงหลังเขาเสวียนตูกวันก็เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี กลิ่นอาหารลอยมาจากเรือนหลังเล็ก เป็นหยางชูที่สั่งอาหารแนะนำของร้านเจ๋อกุ้ยโหลวมา ตั้งใจจะมากินต่อหน้าหนิงซิว
หนิงซิวไม่ได้ออกบวช แต่ชีวิตประจำวันของเขาเป็นแบบเงียบสงบ ไม่ต้องรักษาศีลเคร่ง แต่มีความปรารถนาในเนื้อสัตว์น้อย อย่างเช่นอาหารและสุราเลิศรส เขาทานได้ แต่ก็ควบคุมอย่างเข้มงวด ทานแ
