า “แต่เดิมเป็นของขวัญจากผู้อาวุโสอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เป็นสิ่งที่มอบให้โดยชอบธรรม”
หยางชูส่ายหน้า “จวนโหวดูแลเปิ่นหวางมาหลายปี บุญคุณยังไม่ได้รับการตอบแทนใช้เหตุผลนี้แบ่งทรัพย์สินได้ที่ไหน ท่านโหวอย่าปฏิเสธเลย”
ได้ยินเขาว่าเช่นนี้โป๋วหลิงโหวก็วางใจ
สำหรับหลานชายคนนี้ถือกำเนิดจากความรัก เขาคิดว่าบิดามารดาไม่ได้เลี้ยงดูเขาอย่างไร้ประโยชน์ เมื่อมองอีกฝ่ายก็เห็นว่าเขาไม่มีความขุ่นเคืองกับจวนโหวจริงๆ
ลุงอย่างเขาไม่เคยปฏิบัติไม่ดีต่ออีกฝ่ายถึงได้ยินข่าวลือมาบ้าง แต่ล้วนเป็นคำพูดจากสตรี
ทั้งสองพูดคุยกันไม่กี่คำหยางชูก็ขอตัวกลับจวน อาหว่านกลับมาก่อนและได้ทำความสะอาดห้องเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นเขากลับมานางก็บ่น
“ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนย้ายต้นชาสองกระถางนั้น พอเห็นพวกเรากลับมาก็เอาสองกระถางมาวางให้เหมือนว่าใช่ แต่จริงๆ ไม่ใช่”
หยางชูเหนื่อยมากจนเอนกายพิงเก้าอี้ไม่อยากขยับตัวแล้วตอบอย่างเกียจคร้านว่า “มีแค่สองกระถางไม่ใช่หรือ”
“คุณชายพูดอย่างสบายใจเกินไปแล้ว นั่นเป็นของมีค่าที่ได้มาจากแดนใต้ เงินน่ะเป็นเรื่องรอง ทว่าหาใหม่ไม่ได้อีกแล้ว”
อาหว่านเต็มไปด้วยความคับข้องใจ และค้นหาในห้อง “ของหลายอย่างกลายเป็นของ
