ชำรุด คิดว่าข้าดูไม่ออกหรือ ก่อนหน้านี้ข้าเก็บไว้อย่างดีโซ่ก็ถูกงัด พวกเขาเป็นใครกัน! คนสูงศักดิ์ในจวนโหวทำตัวไม่ต่างจากโจร!”
หยางชูยิ้ม “ปากเจ้าเนี่ยนะ! ไม่ต้องกังวลเพียงนั้นหรอกเห็นแก่ท่านปู่ท่านย่า อย่างไรพวกเขาทั้งหมดก็เป็นทายาทของพวกเขา!” ได้ยินเขาพูดเช่นนั้นอาหว่านก็ระงับความขุ่นเคืองใจไว้
ช่างเถอะ องค์หญิงใหญ่มีบุญคุณยิ่งใหญ่กับนางสิ่งของเป็นของนอกกาย หายไปก็แล้วไปเถอะ หลังส่งสาวใช้พวกนั้นออกไปอาหว่านก็นั่งลงข้างกายเขา “คุณชาย หลังจากนี้พวกเราจะทำอย่างไรเจ้าคะ”
หยางชูรับชาจากนางแล้วถาม “อะไรคือทำอย่างไร”
“เรื่องนั้นไงเจ้าคะ!” อาหว่านเป็นกังวล “หลังจากเอาสถานะคืนมาแล้วจะทำอย่างไรต่อเจ้าคะ”
“เรื่องนั้นเอง!” หยางชูแหย่นาง “อีกสองวันจะย้ายไปที่จวนอ๋องจากนั้นก็แต่งพระชายารับอนุมีลูกหลายๆ คน ใช้ชีวิตไปวันๆ…”
“คุณชาย!” อาหว่านโกรธ “จนถึงตอนนี้ยังไม่พูดความจริงกับบ่าวอีกหรือเจ้าคะ คนที่รู้มีมากมาย แต่ทำไมถึงไม่บอกบ่าวบ้าง หรือบ่าวเป็นคนนอกไม่สำคัญเท่าพวกเขา”
เมื่อเห็นว่านางกำลังจะหลั่งน้ำตา หยางชูจึงไม่แหย่นางต่อ และเอื้อมมือไปลูบหัวนางเบาๆ “อาหว่าน เจ้าไม่ใช่คนนอก แต่ข้าไม่อยากให้เจ้
